താവോ തെ ചിംഗ്
道德經
മുഖവുര
എൺപത്തിയൊന്ന് ഹ്രസ്വ അധ്യായങ്ങളിലായി — ആദ്യത്തെ മുപ്പത്തിയേഴ് “താവോ ചിംഗ്”, ബാക്കി നാൽപ്പത്തിനാല് “തേ ചിംഗ്” — വിന്യസിക്കപ്പെട്ട ഈ കൃതി, മുഖ്യധാരാ ചൈനീസ് തത്ത്വചിന്തയുടെ അടിസ്ഥാനഗ്രന്ഥങ്ങളിലൊന്നാണ്. പാരമ്പര്യം ഇതിന്റെ കർത്തൃത്വം ക്രി.മു. ആറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ “വൃദ്ധഗുരു” ലാവോസിക്ക് ചാർത്തുന്നു; ആധുനിക പണ്ഡിതമതം ഇതിനെ ക്രി.മു. നാലാം നൂറ്റാണ്ടിലേക്ക് നീക്കിവയ്ക്കുന്നു (ഏറ്റവും പഴയ സാക്ഷ്യമായ ഗുവോദിയാൻ മുളമ്പട്ടികൾ ഏകദേശം ക്രി.മു. 300-ലേതാണ്). ഒരൊറ്റ രചയിതാവിന്റെ കൃതിയെന്നതിലുപരി, വാമൊഴിയായി മിനുക്കപ്പെട്ട സൂക്തങ്ങളുടെ ഒരു സഞ്ചയമായി ഇതിനെ കാണുന്നതാവും ന്യായം.
ഈ പതിപ്പ് ചൈനീസ് മൂലത്തിൽനിന്ന് (ലഭ്യമായ വാങ് ബി പാഠം) നേരിട്ട് വിവർത്തനം ചെയ്തതാണ് — ചൈനീസ് അറിയാത്ത എഴുത്തുകാരുടെ ഇംഗ്ലീഷ് ഭാവാനുവാദങ്ങൾ വഴിയല്ല. ലാവോസിയുടെ ശൈലിയുടെ കാതൽ സമമിതിയാർന്ന, പലപ്പോഴും വിരോധാഭാസപൂർണമായ ഹ്രസ്വവാക്യങ്ങളാണ്: ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതും, ബലവും ദൗർബല്യവും, ആണും പെണ്ണും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ. ആ ഒതുക്കവും സമാന്തരഘടനയും കഴിയുന്നത്ര മലയാളത്തിലേക്ക് പകർത്താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്; വിരോധാഭാസങ്ങളെ (“അകർമ്മം ചെയ്യുക”, “അറിയാത്തതിനെ അറിയുക”) മുഖവിലയ്ക്കെടുത്ത്, മൂടൽമഞ്ഞ് ചേർക്കാതെ അതേപടി നിലനിർത്തിയിരിക്കുന്നു.
ചില പ്രധാന പദങ്ങൾ എൺപത്തിയൊന്ന് അധ്യായങ്ങളിലുടനീളം സ്ഥിരമായി പിന്തുടരുന്നു: 道 = “വഴി” (പരമമായതിനെ കുറിക്കുമ്പോൾ), 德 = “ശക്തി” (അന്തർലീനമായ ഗുണം/പ്രഭാവം എന്ന അർത്ഥത്തിൽ), 無為 = “അകർമ്മം”, 聖人 = “മുനി”, 樸 = “വെട്ടാത്ത കട്ട”, 萬物 = “പതിനായിരം വസ്തുക്കൾ”, 玄 = “ഇരുൾ” (നിഗൂഢതയെ ഇരുട്ടായി കാണുന്ന പ്രതിച്ഛായ). ഒന്നാം അധ്യായത്തിലെ 常無欲/常無,欲 എന്ന വാക്യച്ഛേദം പണ്ഡിതന്മാർക്കിടയിൽ തർക്കവിഷയമാണ്; ഈ പതിപ്പ് സാമ്പ്രദായികമായ “എപ്പോഴും ആഗ്രഹമില്ലാതെ… എപ്പോഴും ആഗ്രഹത്തോടെ…” എന്ന വായന സ്വീകരിക്കുന്നു.
വ്യക്തിഗത സദാചാരപാഠമെന്നതിനെക്കാൾ ഇത് ഭരണത്തെയും പ്രകൃതിക്രമത്തെയും പറ്റിയുള്ള ഒരു ഗ്രന്ഥമാണെന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക: “മുനി” പലപ്പോഴും ഭരണാധികാരിയാണ്, “വഴി” രാഷ്ട്രീയവിജ്ഞാനത്തിന്റെ കൂടി മാതൃകയാണ്. ദൗർബല്യം ബലത്തെ ജയിക്കുന്നു, താഴ്ന്നിരിക്കുന്നത് ഉയരുന്നു, കുറയ്ക്കുന്നത് നേട്ടമാകുന്നു — ഈ വിപരീതയുക്തി ഗ്രന്ഥത്തിലുടനീളം മടങ്ങിവരുന്ന അളവുകോലാണ്.
പേരിടാവുന്ന പേര്, ശാശ്വതമായ പേരല്ല.
പേരില്ലായ്മ, ആകാശത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും ആരംഭം;
പേരുള്ളത്, പതിനായിരം വസ്തുക്കളുടെ അമ്മ.
അതിനാൽ, എപ്പോഴും ആഗ്രഹമില്ലാതെ അതിന്റെ സൂക്ഷ്മത കാണുക;
എപ്പോഴും ആഗ്രഹത്തോടെ അതിന്റെ അതിരുകൾ കാണുക.
ഇവ രണ്ടും ഒന്നിൽനിന്നു തന്നെ പുറപ്പെട്ട് വെവ്വേറെ പേരു കൊള്ളുന്നു;
ഒന്നായി അവയെ ഇരുൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ഇരുളിനും ഇരുൾ —
എല്ലാ സൂക്ഷ്മതകളുടെയും വാതിൽ.
അവിടെ വൈരൂപ്യം പിറക്കുന്നു.
എല്ലാവരും നന്മയെ നന്മയെന്നു അറിയുമ്പോൾ,
അവിടെ തിന്മ പിറക്കുന്നു.
അതിനാൽ ഉള്ളതും ഇല്ലാത്തതും പരസ്പരം ജനിപ്പിക്കുന്നു;
കഠിനവും എളുപ്പവും പരസ്പരം പൂർത്തിയാക്കുന്നു;
നീളവും കുറുക്കവും പരസ്പരം താരതമ്യപ്പെടുന്നു;
ഉയരവും താഴ്ചയും പരസ്പരം ചായുന്നു;
ധ്വനിയും സ്വരവും പരസ്പരം ഇണങ്ങുന്നു;
മുന്നും പിന്നും പരസ്പരം പിന്തുടരുന്നു.
അതിനാൽ മുനി അകർമ്മത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ വസിക്കുന്നു,
വാക്കില്ലാത്ത ഉപദേശം നടത്തുന്നു.
പതിനായിരം വസ്തുക്കൾ ഉയരുന്നു — അവൻ അവയെ നിരാകരിക്കുന്നില്ല;
ജനിപ്പിക്കുന്നു, എന്നിട്ടും സ്വന്തമാക്കുന്നില്ല;
ചെയ്യുന്നു, എന്നിട്ടും ആശ്രയിക്കുന്നില്ല;
കാര്യം സാധിച്ചാലും അതിൽ വസിക്കുന്നില്ല.
വസിക്കാത്തതിനാൽ,
അവനിൽനിന്ന് അതു അകലുന്നില്ല.
കിട്ടാൻ പ്രയാസമുള്ള ചരക്കുകളെ വിലമതിക്കാതിരിക്കുക — ജനങ്ങളെ മോഷ്ടിക്കാതെയാക്കുക.
ആഗ്രഹിക്കാവുന്നതു കാണിക്കാതിരിക്കുക — ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ കലങ്ങാതെയാക്കുക.
അതിനാൽ മുനിയുടെ ഭരണം:
അവരുടെ മനസ്സിനെ ശൂന്യമാക്കുന്നു, അവരുടെ വയറ്റിനെ നിറയ്ക്കുന്നു;
അവരുടെ ഇച്ഛയെ ദുർബലമാക്കുന്നു, അവരുടെ അസ്ഥിയെ ബലവത്താക്കുന്നു.
എപ്പോഴും ജനങ്ങളെ അറിവില്ലാതെ ആഗ്രഹമില്ലാതെ വയ്ക്കുന്നു;
അറിവുള്ളവർ ധൈര്യപ്പെട്ട് പ്രവർത്തിക്കാതെയാക്കുന്നു.
അകർമ്മം ചെയ്യുക — അപ്പോൾ ഭരിക്കപ്പെടാത്തതൊന്നുമില്ല.
ആഴമുള്ളത് — പതിനായിരം വസ്തുക്കളുടെ മൂലം പോലെ.
അതിന്റെ മൂർച്ചയെ മടക്കുന്നു, അതിന്റെ കുരുക്കുകളെ അഴിക്കുന്നു,
അതിന്റെ പ്രകാശത്തെ ഇണക്കുന്നു, അതിന്റെ പൊടിയോടു ഒന്നാകുന്നു.
തെളിഞ്ഞത് — ഉള്ളതു പോലെ.
ആരുടെ മകൻ ഇത് എന്നു ഞാൻ അറിയുന്നില്ല;
ദേവനും മുൻപുള്ളതു പോലെ.
പതിനായിരം വസ്തുക്കളെയും വൈക്കോൽ നായ്ക്കളായി കാണുന്നു.
മുനിയും മാനുഷികമല്ല;
ജനങ്ങളെല്ലാവരെയും വൈക്കോൽ നായ്ക്കളായി കാണുന്നു.
ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കും ഇടയിലുള്ളത് —
ഒരു ഉലയുടെ തുരുത്തി പോലെയല്ലേ?
ശൂന്യമാണ്, എന്നിട്ടും ചുരുങ്ങുന്നില്ല;
ചലിച്ചാൽ അധികമധികം പുറപ്പെടും.
വാക്കുകൾ പെരുകിയാൽ വേഗം തീർന്നുപോകും;
ഉള്ളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.
അതിനെ ഇരുണ്ട സ്ത്രീ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ഇരുണ്ട സ്ത്രീയുടെ വാതിൽ —
അതിനെ ആകാശത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും വേര് എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ഇടവിടാതെ നിലനിൽക്കുന്നതു പോലെ;
അതു ഉപയോഗിച്ചാലും ക്ഷീണിക്കുന്നില്ല.
ആകാശവും ഭൂമിയും നീണ്ടും നിലനിന്നും കഴിയുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?
തങ്ങൾക്കായി തങ്ങൾ ജീവിക്കാത്തതുകൊണ്ട്;
അതിനാൽ അവയ്ക്കു ദീർഘമായി ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നു.
അതിനാൽ മുനി തന്നെ പിന്നിൽ വയ്ക്കുന്നു — എന്നിട്ടും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു;
തന്നെ പുറത്തുവയ്ക്കുന്നു — എന്നിട്ടും നിലനിൽക്കുന്നു.
സ്വാർത്ഥമില്ലായ്മകൊണ്ടല്ലേ,
അതിനാൽ തന്റെ സ്വാർത്ഥത്തെ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയുന്നത്?
വെള്ളം പതിനായിരം വസ്തുക്കൾക്കും നന്മ ചെയ്യുന്നു, എന്നിട്ടും മത്സരിക്കുന്നില്ല;
എല്ലാവരും വെറുക്കുന്ന ഇടത്തു വസിക്കുന്നു;
അതിനാൽ വഴിയോടു അടുത്തതാണ്.
വസിക്കുന്നതിൽ നല്ല നിലം,
മനസ്സിൽ നല്ല ആഴം,
കൊടുക്കുന്നതിൽ നല്ല മാനുഷികത,
വാക്കിൽ നല്ല വിശ്വാസ്യത,
ഭരണത്തിൽ നല്ല ക്രമം,
കാര്യത്തിൽ നല്ല കഴിവ്,
ചലനത്തിൽ നല്ല സമയം.
മത്സരിക്കാത്തതിനാൽ,
അതിനാൽ കുറ്റമില്ല.
നിർത്തുന്നതു നല്ലത്;
അടിച്ചു കൂർപ്പിക്കുന്നതിനെ,
ദീർഘമായി കാക്കാനാവില്ല.
പൊന്നും മണിയും അരമന നിറയെ,
ആർക്കും അതു കാക്കാനാവില്ല;
സമ്പത്തും മാന്യതയും കൊണ്ട് ഗർവിക്കുന്നവൻ,
തനിക്കുതന്നെ ദോഷം വരുത്തുന്നു.
കാര്യം സാധിച്ചാൽ പിൻവാങ്ങുക —
അതാണ് ആകാശത്തിന്റെ വഴി.
വേർപെടാതിരിക്കാൻ കഴിയുമോ?
ശ്വാസത്തെ ഏകാഗ്രമാക്കി മൃദുത്വത്തിലെത്തിക്കുമ്പോൾ,
ശിശുവായിരിക്കാൻ കഴിയുമോ?
ഇരുണ്ട ദർശനത്തെ കഴുകി ശുദ്ധമാക്കുമ്പോൾ,
കളങ്കമില്ലാതിരിക്കാൻ കഴിയുമോ?
നാടിനെ സ്നേഹിച്ച് ജനങ്ങളെ ഭരിക്കുമ്പോൾ,
അറിവില്ലാതിരിക്കാൻ കഴിയുമോ?
ആകാശത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നടയുമ്പോൾ,
പെണ്ണായിരിക്കാൻ കഴിയുമോ?
നാലുദിക്കും തെളിഞ്ഞു കണ്ടറിയുമ്പോൾ,
അകർമ്മം ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ?
ജനിപ്പിക്കുന്നു, പോറ്റുന്നു.
ജനിപ്പിക്കുന്നു, എന്നിട്ടും സ്വന്തമാക്കുന്നില്ല;
ചെയ്യുന്നു, എന്നിട്ടും ആശ്രയിക്കുന്നില്ല;
വളർത്തുന്നു, എന്നിട്ടും ഭരിക്കുന്നില്ല.
അതിനെ ഇരുണ്ട ശക്തി എന്നു വിളിക്കുന്നു.
അതിലെ ശൂന്യതയിലാണ്
വണ്ടിയുടെ പ്രയോജനം.
കളിമണ്ണു കുഴച്ചു പാത്രമുണ്ടാക്കുന്നു;
അതിലെ ശൂന്യതയിലാണ്
പാത്രത്തിന്റെ പ്രയോജനം.
വാതിലും ജനലും തുളച്ചു മുറിയുണ്ടാക്കുന്നു;
അതിലെ ശൂന്യതയിലാണ്
മുറിയുടെ പ്രയോജനം.
അതിനാൽ ഉള്ളത് ലാഭത്തിനും,
ഇല്ലാത്തത് പ്രയോജനത്തിനും.
അഞ്ചു ധ്വനികൾ മനുഷ്യന്റെ ചെവിയെ ബധിരമാക്കുന്നു;
അഞ്ചു രുചികൾ മനുഷ്യന്റെ വായെ കുഴപ്പിക്കുന്നു;
കുതിരയോട്ടവും വേട്ടയും മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിനെ ഭ്രാന്തമാക്കുന്നു;
കിട്ടാൻ പ്രയാസമുള്ള ചരക്കുകൾ മനുഷ്യന്റെ നടത്തയെ കെടുത്തുന്നു.
അതിനാൽ മുനി വയറ്റിനുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നു, കണ്ണിനുവേണ്ടിയല്ല;
അതിനാൽ അതിനെ വിട്ട് ഇതിനെ എടുക്കുന്നു.
വലിയ ദുരിതത്തെ സ്വന്തം ദേഹം പോലെ വിലമതിക്കുക.
പ്രീതിയും അപമാനവും ഞെട്ടിക്കുന്നു എന്നാൽ എന്ത്?
പ്രീതി താണതാണ്;
അതു കിട്ടിയാൽ ഞെട്ടൽ, അതു നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ഞെട്ടൽ;
ഇതിനെ പ്രീതിയും അപമാനവും ഞെട്ടിക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നു.
വലിയ ദുരിതത്തെ സ്വന്തം ദേഹം പോലെ വിലമതിക്കുക എന്നാൽ എന്ത്?
എനിക്കു വലിയ ദുരിതം ഉള്ളതിന്റെ കാരണം,
എനിക്കു ദേഹമുള്ളതാണ്;
എനിക്കു ദേഹമില്ലെങ്കിൽ,
എനിക്ക് എന്തു ദുരിതം?
അതിനാൽ, തന്റെ ദേഹത്തെ ലോകം പോലെ വിലമതിക്കുന്നവന്,
ലോകത്തെ ഏൽപ്പിക്കാം;
തന്റെ ദേഹത്തെ ലോകം പോലെ സ്നേഹിക്കുന്നവന്,
ലോകത്തെ ഭരമേൽപ്പിക്കാം.
കേട്ടാൽ കേൾക്കാത്തതിനെ ’സൂക്ഷ്മം’ എന്നു വിളിക്കുന്നു;
തൊട്ടാൽ കിട്ടാത്തതിനെ ’നേർത്തത്’ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ഈ മൂന്നിനെയും വേറിട്ടു ചോദ്യംചെയ്യാനാവില്ല;
അതിനാൽ അവ കൂടിക്കലർന്ന് ഒന്നായി.
അതിന്റെ മുകൾ ശോഭിക്കുന്നില്ല, അതിന്റെ അടി ഇരുളുന്നില്ല.
ഇടവിടാതെ നീണ്ട് പേരിടാനാവാത്തത്,
വീണ്ടും വസ്തുവില്ലായ്മയിലേക്കു മടങ്ങുന്നു.
ഇതിനെ ആകാരമില്ലാത്ത ആകാരം,
വസ്തുവില്ലാത്ത രൂപം എന്നു വിളിക്കുന്നു;
ഇതിനെ അവ്യക്തം എന്നു വിളിക്കുന്നു.
എതിരേറ്റാൽ അതിന്റെ തല കാണില്ല;
പിന്തുടർന്നാൽ അതിന്റെ പിന്ഭാഗം കാണില്ല.
പുരാതനമായ വഴിയെ പിടിച്ച്,
ഇന്നത്തെ ഉള്ളവയെ ഭരിക്കുക.
പുരാതനമായ ആരംഭത്തെ അറിയാൻ കഴിയുന്നത് —
അതിനെ വഴിയുടെ ഇഴ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
സൂക്ഷ്മവും ഇരുണ്ടും തുളച്ചുകയറുന്നവരും,
ആഴമുള്ളവരും അറിയാനാവാത്തവരും ആയിരുന്നു.
അറിയാനാവാത്തതിനാൽ,
നിർബന്ധിച്ചു മാത്രമേ അവരെ വർണ്ണിക്കാനാവൂ:
ജാഗ്രത — മഞ്ഞുകാലത്തു പുഴ കടക്കുന്നതു പോലെ;
സൂക്ഷ്മത — നാലയൽവാസികളെ ഭയക്കുന്നതു പോലെ;
ഗാംഭീര്യം — അതിഥി പോലെ;
ഇളക്കം — ഉരുകാൻ പോകുന്ന മഞ്ഞു പോലെ;
കട്ടി — വെട്ടാത്ത തടിക്കട്ട പോലെ;
വിശാലത — താഴ്വര പോലെ;
കലക്കം — കലങ്ങിയ വെള്ളം പോലെ.
കലങ്ങിയതിനെ ശാന്തമാക്കി മെല്ലെ തെളിയിക്കാൻ ആർക്കു കഴിയും?
ശാന്തമായതിനെ ദീർഘമായി ചലിപ്പിച്ചു മെല്ലെ ജനിപ്പിക്കാൻ ആർക്കു കഴിയും?
ഈ വഴിയെ കാക്കുന്നവൻ നിറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
നിറയാത്തതിനാൽ,
പഴകിയാലും പുതുതായി പണിയാതെ കഴിയാൻ അവനു കഴിയുന്നു.
ശാന്തിയെ ഉറപ്പോടെ കാക്കുക.
പതിനായിരം വസ്തുക്കൾ ഒരുമിച്ചു ഉയരുന്നു;
ഞാൻ അവയുടെ മടക്കത്തെ കാണുന്നു.
വസ്തുക്കൾ തിങ്ങിവിങ്ങിയാലും,
ഓരോന്നും തന്റെ വേരിലേക്കു തിരികെ മടങ്ങുന്നു.
വേരിലേക്കു മടങ്ങുന്നതിനെ ശാന്തി എന്നു പറയുന്നു;
അതിനെ വിധിയിലേക്കുള്ള മടക്കം എന്നു വിളിക്കുന്നു.
വിധിയിലേക്കുള്ള മടക്കത്തെ ശാശ്വതം എന്നു പറയുന്നു;
ശാശ്വതത്തെ അറിയുന്നതിനെ തെളിവ് എന്നു പറയുന്നു.
ശാശ്വതത്തെ അറിയാതെ,
അന്ധമായി പ്രവർത്തിച്ചാൽ വിനാശം.
ശാശ്വതത്തെ അറിഞ്ഞാൽ ഉൾക്കൊള്ളൽ,
ഉൾക്കൊള്ളൽ പൊതുവാകൽ,
പൊതുവാകൽ പൂർണ്ണത,
പൂർണ്ണത ആകാശം,
ആകാശം വഴി,
വഴി ദീർഘത;
ദേഹം മറഞ്ഞാലും ആപത്തില്ല.
അതിനടുത്തവനെ, അടുത്തു ചെന്നു പുകഴ്ത്തുന്നു;
അതിനടുത്തവനെ, ഭയക്കുന്നു;
അതിനടുത്തവനെ, നിന്ദിക്കുന്നു.
വിശ്വാസ്യത കുറഞ്ഞാൽ,
അവിശ്വാസം ഉണ്ടാകുന്നു.
അകലെ നിന്ന് അവൻ വാക്കുകളെ വിലമതിക്കുന്നു.
കാര്യം സാധിച്ചു ഫലം കിട്ടുമ്പോൾ,
ജനങ്ങളെല്ലാവരും പറയുന്നു:
"ഞങ്ങൾ സ്വയമേവ ഇങ്ങനെയായി."
മാനുഷികതയും നീതിയും ഉണ്ടായി.
ബുദ്ധിയും ജ്ഞാനവും പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ,
വലിയ കാപട്യം ഉണ്ടായി.
ആറു ബന്ധുക്കൾ ഇണങ്ങാതായപ്പോൾ,
വാത്സല്യവും ഭക്തിയും ഉണ്ടായി.
നാടും കുടുംബവും കലങ്ങിമറിഞ്ഞപ്പോൾ,
വിശ്വസ്തരായ മന്ത്രിമാർ ഉണ്ടായി.
മാനുഷികത വിട്ട് നീതി ഉപേക്ഷിക്കുക — ജനങ്ങൾ വാത്സല്യത്തിലേക്കും ഭക്തിയിലേക്കും മടങ്ങും.
വൈദഗ്ധ്യം വിട്ട് ലാഭം ഉപേക്ഷിക്കുക — കള്ളന്മാരും കൊള്ളക്കാരും ഇല്ലാതാകും.
ഈ മൂന്നും വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പോരാ;
അതിനാൽ ചേരാൻ ഒരു കാര്യം കൊടുക്കട്ടെ:
അലങ്കാരമില്ലായ്മ കാണുക, വെട്ടാത്ത കട്ടയെ ആശ്ലേഷിക്കുക,
സ്വാർത്ഥം കുറയ്ക്കുക, ആഗ്രഹം ചുരുക്കുക.
"അതെ" എന്നും "ശരി" എന്നും തമ്മിൽ,
എത്ര അകലം?
നന്മയും തിന്മയും തമ്മിൽ,
എത്ര അകലം?
മനുഷ്യർ ഭയക്കുന്നതിനെ,
ഭയക്കാതിരിക്കാനാവില്ല.
വിജനം — ഇനിയും അവസാനമില്ല!
ജനങ്ങളെല്ലാവരും ആഹ്ലാദിക്കുന്നു,
വലിയ ബലിവിരുന്നു കഴിക്കുന്നതു പോലെ,
വസന്തത്തിൽ മാളികയേറുന്നതു പോലെ.
ഞാൻ മാത്രം ശാന്തൻ — ഇനിയും അടയാളമില്ലാത്തവൻ,
ചിരി പഠിക്കാത്ത ശിശുവിനെപ്പോലെ;
തളർന്നവൻ — മടങ്ങാൻ ഇടമില്ലാത്തതു പോലെ.
ജനങ്ങളെല്ലാവർക്കും അധികമുണ്ട്,
ഞാൻ മാത്രം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതു പോലെ.
എന്റേത് ഒരു വിഡ്ഢിയുടെ മനസ്സാണോ!
മന്ദം, മന്ദം.
സാധാരണ മനുഷ്യർ തെളിഞ്ഞവർ,
ഞാൻ മാത്രം ഇരുണ്ടവൻ.
സാധാരണ മനുഷ്യർ കൂർമ്മബുദ്ധിയുള്ളവർ,
ഞാൻ മാത്രം മന്ദൻ.
ശാന്തം — കടലു പോലെ;
വീശുന്നത് — നിലയ്ക്കാത്ത കാറ്റു പോലെ.
ജനങ്ങളെല്ലാവർക്കും ലക്ഷ്യമുണ്ട്,
ഞാൻ മാത്രം പരുഷനും ഗ്രാമ്യനും പോലെ.
ഞാൻ മാത്രം മറ്റുള്ളവരിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തൻ,
പോറ്റും അമ്മയെ വിലമതിക്കുന്നു.
വഴിയെ മാത്രം അനുഗമിക്കുന്നു.
വഴി ഒരു വസ്തുവായിരിക്കുന്നത്,
ഇളക്കവും അവ്യക്തതയും മാത്രം.
അവ്യക്തം, ഇളക്കം — അതിനുള്ളിൽ രൂപമുണ്ട്;
ഇളക്കം, അവ്യക്തം — അതിനുള്ളിൽ വസ്തുവുണ്ട്.
ആഴം, ഇരുൾ — അതിനുള്ളിൽ സത്ത്വമുണ്ട്;
അതിന്റെ സത്ത്വം ഏറ്റവും യഥാർത്ഥം,
അതിനുള്ളിൽ വിശ്വാസ്യതയുണ്ട്.
ഇന്നു മുതൽ പണ്ടു വരെ,
അതിന്റെ പേര് അകലുന്നില്ല;
അതിനാൽ എല്ലാ ആരംഭങ്ങളെയും കാണാം.
എല്ലാ ആരംഭങ്ങളുടെയും അവസ്ഥ ഞാൻ എങ്ങനെ അറിയുന്നു?
ഇതു കൊണ്ട്.
കോട്ടിയാൽ നേരെ,
കുഴിഞ്ഞാൽ നിറവ്,
പഴകിയാൽ പുതുമ,
കുറഞ്ഞാൽ നേട്ടം,
അധികമായാൽ ആശയക്കുഴപ്പം.
അതിനാൽ മുനി ഏകത്വത്തെ ആശ്ലേഷിച്ച് ലോകത്തിന്റെ മാതൃകയാകുന്നു.
തന്നെ കാണിക്കാത്തതിനാൽ തെളിഞ്ഞവൻ;
തന്നെ ശരിയെന്നു നടിക്കാത്തതിനാൽ പ്രശസ്തൻ;
തന്നെ പുകഴ്ത്താത്തതിനാൽ കൃതാർത്ഥൻ;
തന്നെ ഉയർത്താത്തതിനാൽ നിലനിൽക്കുന്നവൻ.
മത്സരിക്കാത്തതിനാൽ,
ലോകത്തിൽ ആർക്കും അവനോടു മത്സരിക്കാനാവില്ല.
പണ്ട് "വളഞ്ഞാൽ പൂർണ്ണം" എന്നു പറഞ്ഞത്,
വെറും വാക്കാണോ!
സത്യമായി പൂർണ്ണനായി അവനിലേക്കു മടങ്ങുന്നു.
അതിനാൽ ചുഴലിക്കാറ്റ് ഒരു പുലരി മുഴുവൻ നിൽക്കുന്നില്ല;
പെരുമഴ ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ പെയ്യുന്നില്ല.
ഇവ ചെയ്യുന്നത് ആര്? ആകാശവും ഭൂമിയും.
ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കും ദീർഘമായി കഴിയാനാവുന്നില്ല,
പിന്നെ മനുഷ്യന് എങ്ങനെ?
അതിനാൽ വഴിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ:
വഴിയുള്ളവൻ വഴിയോടു ഒന്നാകുന്നു;
ശക്തിയുള്ളവൻ ശക്തിയോടു ഒന്നാകുന്നു;
നഷ്ടമുള്ളവൻ നഷ്ടത്തോടു ഒന്നാകുന്നു.
വഴിയോടു ഒന്നായവനെ, വഴിയും സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു;
ശക്തിയോടു ഒന്നായവനെ, ശക്തിയും സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു;
നഷ്ടത്തോടു ഒന്നായവനെ, നഷ്ടവും സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു.
വിശ്വാസ്യത കുറഞ്ഞാൽ,
അവിശ്വാസം ഉണ്ടാകുന്നു.
കാൽ വലിച്ചു നടക്കുന്നവൻ മുന്നേറില്ല;
തന്നെ കാണിക്കുന്നവൻ തെളിവുള്ളവനല്ല;
തന്നെ ശരിയെന്നു നടിക്കുന്നവൻ പ്രശസ്തനല്ല;
തന്നെ പുകഴ്ത്തുന്നവനു കൃതാർത്ഥതയില്ല;
തന്നെ ഉയർത്തുന്നവൻ നിലനിൽക്കില്ല.
വഴിയിൽ ഇവയെ,
അധികമായ ഭക്ഷണവും ഉപയോഗമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തിയും എന്നു പറയുന്നു.
വസ്തുക്കൾ ഒരുപക്ഷേ അവയെ വെറുക്കും;
അതിനാൽ വഴിയുള്ളവൻ അതിൽ വസിക്കുന്നില്ല.
ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കും മുൻപു ജനിച്ചത്.
നിശ്ശബ്ദം, ശൂന്യം;
തനിച്ചു നിൽക്കുന്നു, മാറുന്നില്ല;
ചുറ്റും സഞ്ചരിക്കുന്നു, ക്ഷീണിക്കുന്നില്ല;
ലോകത്തിന്റെ അമ്മയാകാൻ കഴിയും.
അതിന്റെ പേര് ഞാൻ അറിയുന്നില്ല;
അതിനെ ’വഴി’ എന്ന് അക്ഷരപ്പെടുത്തുന്നു;
നിർബന്ധിച്ചു അതിനെ ’വലുത്’ എന്നു പേരിടുന്നു.
വലുത് എന്നാൽ കടന്നുപോകുന്നത്;
കടന്നുപോകുന്നത് എന്നാൽ അകലുന്നത്;
അകലുന്നത് എന്നാൽ മടങ്ങുന്നത്.
അതിനാൽ വഴി വലുത്, ആകാശം വലുത്,
ഭൂമി വലുത്, രാജാവും വലുത്.
പ്രപഞ്ചത്തിൽ നാലു വലുതുകൾ ഉണ്ട്,
രാജാവ് അവയിലൊന്നായി വസിക്കുന്നു.
മനുഷ്യൻ ഭൂമിയെ അനുകരിക്കുന്നു,
ഭൂമി ആകാശത്തെ അനുകരിക്കുന്നു,
ആകാശം വഴിയെ അനുകരിക്കുന്നു,
വഴി തന്നത്താൻ ആയിരിക്കുന്നതിനെ അനുകരിക്കുന്നു.
ശാന്തി ചാഞ്ചല്യത്തിന്റെ അധിപൻ.
അതിനാൽ മുനി ദിവസം മുഴുവൻ നടന്നാലും
ഭാരവണ്ടിയെ വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
കാഴ്ചവിരുന്നു ഉണ്ടെങ്കിലും,
ശാന്തമായി വാഴുന്നു, അതിനുമപ്പുറം.
പതിനായിരം തേരുകളുടെ അധിപൻ എങ്ങനെ,
തന്റെ ദേഹം കൊണ്ട് ലോകത്തെ ലഘുവായി കാണും?
ലഘുവായാൽ വേര് നഷ്ടം;
ചാഞ്ചല്യമായാൽ അധിപത്വം നഷ്ടം.
നന്നായി പറയുന്നവന്റെ വാക്കിൽ കുറ്റമോ പിഴവോ ഇല്ല;
നന്നായി എണ്ണുന്നവൻ എണ്ണൽക്കോലുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല;
നന്നായി അടയ്ക്കുന്നവൻ ഓടാമ്പലില്ലാതെ അടയ്ക്കുന്നു — എന്നിട്ടും തുറക്കാനാവില്ല;
നന്നായി കെട്ടുന്നവൻ കയറില്ലാതെ കെട്ടുന്നു — എന്നിട്ടും അഴിക്കാനാവില്ല.
അതിനാൽ മുനി എപ്പോഴും മനുഷ്യരെ നന്നായി രക്ഷിക്കുന്നു,
അതിനാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരില്ല;
എപ്പോഴും വസ്തുക്കളെ നന്നായി രക്ഷിക്കുന്നു,
അതിനാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട വസ്തുക്കളില്ല.
ഇതിനെ പാരമ്പര്യമായ തെളിവ് എന്നു പറയുന്നു.
അതിനാൽ നല്ല മനുഷ്യൻ, നല്ലവനല്ലാത്തവന്റെ ഗുരു;
നല്ലവനല്ലാത്തവൻ, നല്ല മനുഷ്യന്റെ വിഭവം.
തന്റെ ഗുരുവിനെ വിലമതിക്കാതെയും,
തന്റെ വിഭവത്തെ സ്നേഹിക്കാതെയും ഇരുന്നാൽ,
ബുദ്ധിയുണ്ടെങ്കിലും വലിയ ഭ്രമത്തിലാകും.
ഇതിനെ അതിസൂക്ഷ്മ രഹസ്യം എന്നു പറയുന്നു.
ലോകത്തിന്റെ അരുവിയായാൽ, ശാശ്വത ശക്തി വേർപെടുന്നില്ല,
വീണ്ടും ശിശുവിലേക്കു മടങ്ങുന്നു.
വെളുപ്പിനെ അറിഞ്ഞ്, കറുപ്പിനെ കാക്കുക — ലോകത്തിന്റെ മാതൃകയാകുക.
ലോകത്തിന്റെ മാതൃകയായാൽ, ശാശ്വത ശക്തി പിഴയ്ക്കുന്നില്ല,
വീണ്ടും അതിരില്ലായ്മയിലേക്കു മടങ്ങുന്നു.
മാന്യതയെ അറിഞ്ഞ്, അപമാനത്തെ കാക്കുക — ലോകത്തിന്റെ താഴ്വരയാകുക.
ലോകത്തിന്റെ താഴ്വരയായാൽ, ശാശ്വത ശക്തി തികവാർന്നതാകുന്നു,
വീണ്ടും വെട്ടാത്ത കട്ടയിലേക്കു മടങ്ങുന്നു.
കട്ട ചിതറിയാൽ പാത്രങ്ങളാകുന്നു;
മുനി അതു ഉപയോഗിച്ചാൽ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ അധിപനാകുന്നു.
അതിനാൽ വലിയ വിധാനം മുറിക്കുന്നില്ല.
അതു നടക്കില്ലെന്നു ഞാൻ കാണുന്നു.
ലോകം ഒരു ദിവ്യപാത്രം,
അതിനെ പ്രവർത്തിക്കാനാവില്ല.
പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ അതിനെ കെടുത്തുന്നു;
പിടിക്കുന്നവൻ അതിനെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു.
അതിനാൽ വസ്തുക്കൾ ചിലപ്പോൾ മുന്നിൽ, ചിലപ്പോൾ പിന്നിൽ;
ചിലപ്പോൾ ഊതുന്നു, ചിലപ്പോൾ വീശുന്നു;
ചിലപ്പോൾ ബലവാൻ, ചിലപ്പോൾ ദുർബലൻ;
ചിലപ്പോൾ ഉയരുന്നു, ചിലപ്പോൾ വീഴുന്നു.
അതിനാൽ മുനി അതിരുകവിഞ്ഞതു വിടുന്നു,
ധൂർത്തു വിടുന്നു, അമിതം വിടുന്നു.
ആയുധം കൊണ്ട് ലോകത്തെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്യുന്നില്ല.
അതിന്റെ ഫലം തിരിച്ചുവരാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.
സൈന്യം താവളമടിച്ചിടത്ത്,
മുള്ളും കാടും വളരുന്നു.
വലിയ യുദ്ധത്തിനു ശേഷം,
തീർച്ചയായും ദുർവർഷമുണ്ടാകും.
നല്ലവൻ ഫലം കൈവരിച്ചാൽ മതി,
ബലാൽക്കാരം എടുക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നില്ല.
ഫലം കൈവരിച്ചാലും പുകഴ്ത്തരുത്,
ഫലം കൈവരിച്ചാലും ഊറ്റം കൊള്ളരുത്,
ഫലം കൈവരിച്ചാലും ഗർവിക്കരുത്.
ഫലം കൈവരിക്കുന്നത് ഗത്യന്തരമില്ലാഞ്ഞിട്ട്,
ഫലം കൈവരിച്ചാലും ബലാൽക്കാരം ചെയ്യരുത്.
വസ്തുക്കൾ കരുത്താർജിച്ചാൽ വൃദ്ധമാകുന്നു;
ഇതിനെ വഴിയല്ലാത്തത് എന്നു പറയുന്നു.
വഴിയല്ലാത്തത് വേഗം ഒടുങ്ങുന്നു.
വസ്തുക്കൾ ഒരുപക്ഷേ അവയെ വെറുക്കും,
അതിനാൽ വഴിയുള്ളവൻ അതിൽ വസിക്കുന്നില്ല.
കുലീനൻ വാഴുമ്പോൾ ഇടതുവശം വിലമതിക്കുന്നു;
ആയുധം ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ വലതുവശം വിലമതിക്കുന്നു.
ആയുധം അശുഭകരമായ ഉപകരണം,
കുലീനന്റെ ഉപകരണമല്ല;
ഗത്യന്തരമില്ലാഞ്ഞു അതു ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ,
ശാന്തതയും നിസ്സംഗതയും ആണു മേലേ.
വിജയിച്ചാലും അതു അഴകാക്കരുത്;
അതിനെ അഴകാക്കുന്നവൻ,
മനുഷ്യരെ കൊല്ലുന്നതിൽ ആനന്ദിക്കുന്നവനാണ്.
മനുഷ്യരെ കൊല്ലുന്നതിൽ ആനന്ദിക്കുന്നവന്,
ലോകത്തിൽ ലക്ഷ്യം നേടാനാവില്ല.
ശുഭകാര്യങ്ങളിൽ ഇടതുവശം മേലേ,
അശുഭകാര്യങ്ങളിൽ വലതുവശം മേലേ.
ഉപസേനാപതി ഇടതുവശത്തു നിൽക്കുന്നു,
പ്രധാനസേനാപതി വലതുവശത്തു നിൽക്കുന്നു;
ഇതു ശവസംസ്കാരച്ചടങ്ങുകൊണ്ട് അതിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നു പറയാം.
കൊന്നവർ ഏറെയായാൽ,
ദുഃഖത്തോടെയും കണ്ണീരോടെയും അതു കരയണം;
യുദ്ധം ജയിച്ചാൽ,
ശവസംസ്കാരച്ചടങ്ങുകൊണ്ട് അതു കൈകാര്യം ചെയ്യണം.
വെട്ടാത്ത കട്ട ചെറുതെങ്കിലും,
ലോകത്തിൽ ആർക്കും അതിനെ കീഴ്പ്പെടുത്താനാവില്ല.
അധിപനും രാജാവും അതു കാക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ,
പതിനായിരം വസ്തുക്കൾ സ്വയമേവ ആതിഥ്യമേൽക്കും.
ആകാശവും ഭൂമിയും ഒന്നിക്കുന്നു,
മധുരമായ മഞ്ഞു പെയ്യിക്കുന്നു;
ജനങ്ങൾ ആരും ആജ്ഞാപിക്കാതെ സ്വയമേവ സമമാകുന്നു.
വിധാനം തുടങ്ങിയപ്പോൾ പേരുകൾ ഉണ്ടായി;
പേരുകൾ ഉണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞാൽ,
നിർത്തേണ്ടതെവിടെയെന്ന് അറിയണം;
നിർത്തേണ്ടതെവിടെയെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ആപത്തില്ല.
വഴി ലോകത്തിലുള്ളത്,
അരുവികളും താഴ്വരകളും പുഴയോടും കടലിനോടും ഉള്ളതു പോലെ.
തന്നെത്താൻ അറിയുന്നവൻ തെളിവുള്ളവൻ.
മറ്റുള്ളവരെ ജയിക്കുന്നവനു ബലമുണ്ട്;
തന്നെത്താൻ ജയിക്കുന്നവൻ ബലവാൻ.
തൃപ്തിയുള്ളവൻ ധനികൻ.
ബലമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവനു ദൃഢനിശ്ചയമുണ്ട്.
തന്റെ ഇടം വിടാത്തവൻ ദീർഘമായി നിലനിൽക്കുന്നു.
മരിച്ചാലും നശിക്കാത്തവൻ ദീർഘായുസ്സുള്ളവൻ.
അതു ഇടത്തും വലത്തും കഴിയും.
പതിനായിരം വസ്തുക്കൾ അതിനെ ആശ്രയിച്ചു ജനിക്കുന്നു — എന്നിട്ടും അതു നിരാകരിക്കുന്നില്ല;
കാര്യം സാധിക്കുന്നു — എന്നിട്ടും അതു പേരു കൈക്കൊള്ളുന്നില്ല.
പതിനായിരം വസ്തുക്കളെ ഉടുപ്പിച്ചു പോറ്റുന്നു — എന്നിട്ടും അധിപനാകുന്നില്ല;
എപ്പോഴും ആഗ്രഹമില്ലാത്തതിനാൽ, അതിനെ ’ചെറുത്’ എന്നു പേരിടാം;
പതിനായിരം വസ്തുക്കൾ അതിലേക്കു മടങ്ങുന്നു — എന്നിട്ടും അധിപനാകുന്നില്ല,
അതിനെ ’വലുത്’ എന്നു പേരിടാം.
അതു ഒരിക്കലും തന്നെ വലുതാക്കാത്തതിനാൽ,
അതിനാൽ അതിന്റെ വലുപ്പം പൂർത്തിയാക്കാൻ അതിനു കഴിയുന്നു.
ചെന്നാലും ദ്രോഹമില്ല;
ശാന്തിയും സമാധാനവും വിശാലതയും.
സംഗീതവും ഇരയും വഴിയാത്രക്കാരനെ നിർത്തുന്നു.
വഴി വായിൽനിന്നു പുറപ്പെടുന്നത്,
നിറമില്ലാത്തത് — അതിനു രുചിയില്ല.
നോക്കിയാൽ കാണാൻ പോരാ,
കേട്ടാൽ കേൾക്കാൻ പോരാ,
ഉപയോഗിച്ചാൽ തീർക്കാൻ പോരാ.
തീർച്ചയായും ആദ്യം അതു വികസിപ്പിക്കണം;
ദുർബലമാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ,
തീർച്ചയായും ആദ്യം അതു ബലവത്താക്കണം;
ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ,
തീർച്ചയായും ആദ്യം അതു ഉയർത്തണം;
അപഹരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ,
തീർച്ചയായും ആദ്യം അതു കൊടുക്കണം.
ഇതിനെ സൂക്ഷ്മമായ തെളിവ് എന്നു പറയുന്നു.
മൃദുവും ദുർബലവും കഠിനത്തെയും ബലവത്തിനെയും ജയിക്കുന്നു.
മത്സ്യത്തിന് ആഴത്തിൽനിന്നു വേർപെടാനാവില്ല;
നാടിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള ആയുധം മനുഷ്യർക്കു കാണിക്കാനാവില്ല.
അധിപനും രാജാവും അതു കാക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ,
പതിനായിരം വസ്തുക്കൾ സ്വയമേവ രൂപാന്തരപ്പെടും.
രൂപാന്തരപ്പെട്ട് ആഗ്രഹം ഉയർന്നാൽ,
പേരില്ലാത്ത കട്ട കൊണ്ട് ഞാൻ അതിനെ ശാന്തമാക്കും.
പേരില്ലാത്ത കട്ട കൊണ്ട്,
ആഗ്രഹമില്ലായ്മ വരും.
ആഗ്രഹമില്ലാതെ ശാന്തമായാൽ,
ലോകം സ്വയമേവ ഉറയ്ക്കും.
താണ ശക്തി ശക്തിയെ വിടാതിരിക്കുന്നു, അതിനാൽ ശക്തിയില്ല.
ഉയർന്ന ശക്തി അകർമ്മം ചെയ്യുന്നു, ഉദ്ദേശ്യമില്ലാതെ;
താണ ശക്തി പ്രവർത്തിക്കുന്നു, ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ.
ഉയർന്ന മാനുഷികത പ്രവർത്തിക്കുന്നു, ഉദ്ദേശ്യമില്ലാതെ;
ഉയർന്ന നീതി പ്രവർത്തിക്കുന്നു, ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ.
ഉയർന്ന ആചാരം പ്രവർത്തിക്കുന്നു, ആരും പ്രതികരിക്കാതിരുന്നാൽ,
കൈ ചുഴറ്റി അവരെ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്നു.
അതിനാൽ വഴി നഷ്ടപ്പെട്ടശേഷം ശക്തി;
ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടശേഷം മാനുഷികത;
മാനുഷികത നഷ്ടപ്പെട്ടശേഷം നീതി;
നീതി നഷ്ടപ്പെട്ടശേഷം ആചാരം.
ആചാരം എന്നത് വിശ്വസ്തതയുടെയും വിശ്വാസ്യതയുടെയും കനംകുറവ്,
കുഴപ്പത്തിന്റെ തലവൻ.
മുൻകൂട്ടിയുള്ള അറിവ് വഴിയുടെ പൂവാണ്,
വിഡ്ഢിത്തത്തിന്റെ ആരംഭം.
അതിനാൽ വലിയ പുരുഷൻ കനത്തതിൽ വസിക്കുന്നു, കനംകുറഞ്ഞതിലല്ല;
സാരവത്തിൽ വസിക്കുന്നു, പൂവിലല്ല.
അതിനാൽ അതിനെ വിട്ട് ഇതിനെ എടുക്കുന്നു.
ആകാശം ഏകത്വം നേടി തെളിഞ്ഞു;
ഭൂമി ഏകത്വം നേടി ഉറച്ചു;
ദേവന്മാർ ഏകത്വം നേടി തേജസ്സാർന്നു;
താഴ്വരകൾ ഏകത്വം നേടി നിറഞ്ഞു;
പതിനായിരം വസ്തുക്കൾ ഏകത്വം നേടി ജനിച്ചു;
അധിപരും രാജാക്കളും ഏകത്വം നേടി ലോകത്തിന്റെ നേരാളികളായി.
ഇവയെ അതിലേക്കു നയിക്കുന്നത് ഇതാണ്:
ആകാശം തെളിവില്ലാതായാൽ പിളരുമെന്നു ഭയം;
ഭൂമി ഉറപ്പില്ലാതായാൽ ഇളകുമെന്നു ഭയം;
ദേവന്മാർ തേജസ്സില്ലാതായാൽ അസ്തമിക്കുമെന്നു ഭയം;
താഴ്വരകൾ നിറവില്ലാതായാൽ വറ്റുമെന്നു ഭയം;
പതിനായിരം വസ്തുക്കൾ ജനനമില്ലാതായാൽ നശിക്കുമെന്നു ഭയം;
അധിപരും രാജാക്കളും മാന്യതയും ഉയരവുമില്ലാതായാൽ വീഴുമെന്നു ഭയം.
അതിനാൽ മാന്യത താഴ്ചയെ വേരാക്കുന്നു;
ഉയരം താഴ്ചയെ അടിത്തറയാക്കുന്നു.
അതിനാൽ അധിപരും രാജാക്കളും തങ്ങളെ ’അനാഥൻ’, ’ഏകാകി’, ’നിസ്സാരൻ’ എന്നു വിളിക്കുന്നു.
ഇതു താഴ്ചയെ വേരാക്കുന്നതല്ലേ? അല്ലേ?
അതിനാൽ അതിയായ യശസ്സ് യശസ്സില്ലായ്മയാകുന്നു.
മണിപോലെ പളപളക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കരുത്,
കല്ലുപോലെ പരുപരുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുക.
ദൗർബല്യമാണ് വഴിയുടെ ഉപയോഗം.
ലോകത്തിലെ പതിനായിരം വസ്തുക്കൾ ഉള്ളതിൽനിന്നു ജനിക്കുന്നു;
ഉള്ളത് ഇല്ലാത്തതിൽനിന്നു ജനിക്കുന്നു.
ഉത്സാഹത്തോടെ അതു പ്രവർത്തിക്കുന്നു;
നടുവിലുള്ള വിദ്യാർത്ഥി വഴി കേട്ടാൽ,
ഉള്ളതു പോലെയും ഇല്ലാത്തതു പോലെയും.
താണ വിദ്യാർത്ഥി വഴി കേട്ടാൽ,
അതു കണ്ട് ഉറക്കെ ചിരിക്കുന്നു.
ചിരിക്കപ്പെടാത്തതിനെ വഴിയായി കണക്കാക്കാൻ പോരാ.
അതിനാൽ പഴമൊഴിയുണ്ട്:
തെളിഞ്ഞ വഴി ഇരുണ്ടതു പോലെ;
മുന്നേറുന്ന വഴി പിന്നോട്ടു പോകുന്നതു പോലെ;
സമമായ വഴി മുഴച്ചതു പോലെ;
ഉയർന്ന ശക്തി താഴ്വര പോലെ;
വലിയ വെളുപ്പ് അപമാനം പോലെ;
വിശാലമായ ശക്തി പോരാത്തതു പോലെ;
ഉറച്ച ശക്തി മോഷ്ടിക്കുന്നതു പോലെ;
കളങ്കമില്ലാത്ത യാഥാർത്ഥ്യം മാറുന്നതു പോലെ.
വലിയ ചതുരത്തിനു മൂലയില്ല;
വലിയ പാത്രം വൈകി പൂർത്തിയാകുന്നു;
വലിയ ധ്വനിക്കു ശബ്ദം കുറവ്;
വലിയ രൂപത്തിന് ആകാരമില്ല;
വഴി ഒളിഞ്ഞ്, പേരില്ലാത്തത്.
വഴി മാത്രം നന്നായി കടം കൊടുക്കുകയും പൂർത്തിയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഒന്ന് രണ്ടിനെ ജനിപ്പിക്കുന്നു;
രണ്ട് മൂന്നിനെ ജനിപ്പിക്കുന്നു;
മൂന്ന് പതിനായിരം വസ്തുക്കളെ ജനിപ്പിക്കുന്നു.
പതിനായിരം വസ്തുക്കൾ ഇരുട്ടിനെ (യിൻ) പേറി വെളിച്ചത്തെ (യാങ്) ആശ്ലേഷിക്കുന്നു;
കുതിക്കുന്ന ശ്വാസം കൊണ്ട് ഇണക്കമുണ്ടാക്കുന്നു.
മനുഷ്യർ വെറുക്കുന്നത് ’അനാഥൻ’, ’ഏകാകി’, ’നിസ്സാരൻ’ എന്നിവയാണ്;
എന്നിട്ടും രാജാക്കന്മാരും പ്രഭുക്കന്മാരും അവയെ വിളിപ്പേരാക്കുന്നു.
അതിനാൽ വസ്തുക്കൾ ചിലപ്പോൾ കുറഞ്ഞാൽ വർദ്ധിക്കുന്നു,
ചിലപ്പോൾ വർദ്ധിച്ചാൽ കുറയുന്നു.
മറ്റുള്ളവർ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, ഞാനും പഠിപ്പിക്കുന്നു:
ബലശാലി തന്റെ മരണം കൈവരിക്കുന്നില്ല;
ഇതിനെ ഞാൻ എന്റെ ഉപദേശത്തിന്റെ പിതാവാക്കും.
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും കഠിനമായതിനെ കുതിച്ചു കീഴടക്കുന്നു.
ഇല്ലാത്തത് ഇടയില്ലാത്തതിലേക്കു കടക്കുന്നു;
അതിനാൽ അകർമ്മത്തിന്റെ ലാഭം ഞാൻ അറിയുന്നു.
വാക്കില്ലാത്ത ഉപദേശം,
അകർമ്മത്തിന്റെ ലാഭം —
ലോകത്തിൽ ഇവയോളം എത്തുന്നത് ചുരുക്കം.
ദേഹവും ചരക്കും — ഏതു അധികം?
നേട്ടവും നഷ്ടവും — ഏതു രോഗം?
അതിനാൽ അതിയായ സ്നേഹം വലിയ ചെലവുവരുത്തും;
അമിതശേഖരം കനത്ത നഷ്ടം വരുത്തും.
തൃപ്തി അറിഞ്ഞാൽ അപമാനമില്ല;
നിർത്തേണ്ടതെവിടെയെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ആപത്തില്ല;
ദീർഘമായി നിലനിൽക്കാം.
അതിന്റെ ഉപയോഗം ക്ഷയിക്കുന്നില്ല.
വലിയ നിറവ് ശൂന്യമായതു പോലെ,
അതിന്റെ ഉപയോഗം തീരുന്നില്ല.
വലിയ നേര് വളഞ്ഞതു പോലെ;
വലിയ വൈദഗ്ധ്യം ഉതകാത്തതു പോലെ;
വലിയ വാഗ്മിത്വം വിക്കുള്ളതു പോലെ.
ചലനം തണുപ്പിനെ ജയിക്കുന്നു;
ശാന്തി ചൂടിനെ ജയിക്കുന്നു.
തെളിഞ്ഞ ശാന്തി ലോകത്തിന്റെ നേരാളാകുന്നു.
ഓട്ടക്കുതിരകൾ വയലിൽ വളമുഴുതുന്നു.
ലോകത്തിൽ വഴിയില്ലെങ്കിൽ,
യുദ്ധക്കുതിരകൾ അതിർത്തിയിൽ പെറ്റുവളരുന്നു.
തൃപ്തിയറിയാത്തതിനെക്കാൾ വലിയ വിപത്തില്ല;
നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ കുറ്റമില്ല.
അതിനാൽ തൃപ്തിയുടെ തൃപ്തി അറിഞ്ഞാൽ,
എപ്പോഴും തൃപ്തി.
ജനലിലൂടെ നോക്കാതെ, ആകാശത്തിന്റെ വഴി കാണുന്നു.
കൂടുതൽ ദൂരം പോകുന്തോറും,
അറിവ് കുറയുന്നു.
അതിനാൽ മുനി പോകാതെ അറിയുന്നു,
കാണാതെ പേരിടുന്നു,
പ്രവർത്തിക്കാതെ പൂർത്തിയാക്കുന്നു.
വഴിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ദിനംപ്രതി കുറയ്ക്കുന്നു.
കുറച്ചു വീണ്ടും കുറച്ച്,
അകർമ്മത്തിലെത്തുന്നു.
അകർമ്മം, എന്നിട്ടും ചെയ്യാത്തതൊന്നുമില്ല.
ലോകത്തെ എപ്പോഴും കാര്യമില്ലായ്മ കൊണ്ട് നേടുന്നു;
കാര്യമുണ്ടായാൽ,
ലോകത്തെ നേടാൻ പോരാ.
ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ തന്റെ മനസ്സാക്കുന്നു.
നല്ലവരെ ഞാൻ നന്നായി കാണുന്നു;
നല്ലവരല്ലാത്തവരെയും ഞാൻ നന്നായി കാണുന്നു — ഇതു നന്മയുടെ ശക്തി.
വിശ്വസ്തരെ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു;
വിശ്വസ്തരല്ലാത്തവരെയും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു — ഇതു വിശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തി.
മുനി ലോകത്തിൽ ചുരുങ്ങിവസിക്കുന്നു,
ലോകത്തിനുവേണ്ടി തന്റെ മനസ്സിനെ കലക്കുന്നു.
ജനങ്ങളെല്ലാവരും തങ്ങളുടെ കണ്ണും കാതും കൂർപ്പിക്കുന്നു,
മുനി അവരെയെല്ലാം ശിശുക്കളാക്കുന്നു.
ജീവിതത്തിന്റെ കൂട്ടർ, പത്തിൽ മൂന്ന്;
മരണത്തിന്റെ കൂട്ടർ, പത്തിൽ മൂന്ന്;
ജീവിക്കുന്നവർ ചലിച്ചു മരണക്കളത്തിലേക്കു ചെല്ലുന്നവർ,
അവരും പത്തിൽ മൂന്ന്.
അതെന്തുകൊണ്ട്?
ജീവിതത്തെ അതിയായി പോറ്റുന്നതുകൊണ്ട്.
നന്നായി ജീവിതം കാക്കുന്നവനെപ്പറ്റി ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്:
കരയിൽ നടക്കുമ്പോൾ കാണ്ടാമൃഗത്തെയോ പുലിയെയോ കാണുന്നില്ല;
സൈന്യത്തിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ കവചമോ ആയുധമോ ധരിക്കുന്നില്ല.
കാണ്ടാമൃഗത്തിനു കൊമ്പു കുത്താൻ ഇടമില്ല;
പുലിക്കു നഖം വയ്ക്കാൻ ഇടമില്ല;
ആയുധത്തിനു വാൾ കടത്താൻ ഇടമില്ല.
അതെന്തുകൊണ്ട്?
അവനിൽ മരണക്കളമില്ലാത്തതുകൊണ്ട്.
ശക്തി അതിനെ പോറ്റുന്നു;
വസ്തു അതിനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു;
സാഹചര്യം അതിനെ പൂർത്തിയാക്കുന്നു.
അതിനാൽ പതിനായിരം വസ്തുക്കൾ വഴിയെ ബഹുമാനിക്കാതെയും ശക്തിയെ വിലമതിക്കാതെയും ഇരിക്കുന്നില്ല.
വഴിയുടെ ബഹുമാനവും ശക്തിയുടെ വിലയും,
ആരും ആജ്ഞാപിക്കാതെ എപ്പോഴും തന്നത്താൻ ആയിരിക്കുന്നു.
അതിനാൽ വഴി അതിനെ ജനിപ്പിക്കുന്നു;
ശക്തി അതിനെ പോറ്റുന്നു;
വളർത്തുന്നു, ഊട്ടുന്നു;
ഉറപ്പിക്കുന്നു, മൂപ്പിക്കുന്നു;
തീറ്റുന്നു, മറയ്ക്കുന്നു.
ജനിപ്പിക്കുന്നു, എന്നിട്ടും സ്വന്തമാക്കുന്നില്ല;
ചെയ്യുന്നു, എന്നിട്ടും ആശ്രയിക്കുന്നില്ല;
വളർത്തുന്നു, എന്നിട്ടും ഭരിക്കുന്നില്ല.
അതിനെ ഇരുണ്ട ശക്തി എന്നു വിളിക്കുന്നു.
അതു ലോകത്തിന്റെ അമ്മയാകുന്നു.
അമ്മയെ കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞാൽ,
അതിന്റെ മകനെ അറിയാം;
മകനെ അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞാൽ,
വീണ്ടും അമ്മയെ കാക്കുക —
ദേഹം മറഞ്ഞാലും ആപത്തില്ല.
തന്റെ ദ്വാരങ്ങൾ അടയ്ക്കുക, തന്റെ വാതിലുകൾ കൊട്ടിയടയ്ക്കുക,
ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ക്ഷീണിക്കില്ല.
തന്റെ ദ്വാരങ്ങൾ തുറന്ന്, തന്റെ കാര്യങ്ങൾ പെരുക്കിയാൽ,
ജീവിതകാലം മുഴുവൻ രക്ഷയില്ല.
ചെറുതിനെ കാണുന്നതിനെ തെളിവ് എന്നു പറയുന്നു;
മൃദുവിനെ കാക്കുന്നതിനെ ബലം എന്നു പറയുന്നു.
തന്റെ പ്രകാശം ഉപയോഗിച്ച്,
വീണ്ടും തന്റെ തെളിവിലേക്കു മടങ്ങുക,
ദേഹത്തിനു വിപത്തു ബാക്കിവയ്ക്കാതെ —
ഇതിനെ ശാശ്വതത്തെ അഭ്യസിക്കൽ എന്നു പറയുന്നു.
വലിയ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ,
വഴിതെറ്റുന്നതിനെ മാത്രം ഞാൻ ഭയക്കും.
വലിയ വഴി വളരെ സമമാണ്,
എന്നിട്ടും ജനങ്ങൾ ഇടവഴികളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.
കൊട്ടാരം വളരെ വൃത്തിയായി,
വയലുകൾ വളരെ കാടുപിടിച്ച്,
കളപ്പുരകൾ വളരെ ശൂന്യമായി;
ചിത്രപ്പട്ടു ധരിച്ച്, മൂർച്ചയുള്ള വാൾ അരയിൽ കെട്ടി,
ഭക്ഷണപാനങ്ങൾ മടുത്ത്,
ധനവും ചരക്കും അധികമായി —
ഇതു കൊള്ളയുടെ ആർഭാടം എന്നു പറയാം.
ഇതു വഴിയേ അല്ല!
നന്നായി ആശ്ലേഷിക്കുന്നവന്റേത് വഴുതിപ്പോകില്ല;
മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും അതിനാൽ ബലിതർപ്പണം മുടക്കില്ല.
ഇതു ദേഹത്തിൽ വളർത്തിയാൽ, അതിന്റെ ശക്തി യഥാർത്ഥമാകുന്നു;
കുടുംബത്തിൽ വളർത്തിയാൽ, അതിന്റെ ശക്തി കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നു;
ഗ്രാമത്തിൽ വളർത്തിയാൽ, അതിന്റെ ശക്തി ദീർഘമാകുന്നു;
നാട്ടിൽ വളർത്തിയാൽ, അതിന്റെ ശക്തി സമൃദ്ധമാകുന്നു;
ലോകത്തിൽ വളർത്തിയാൽ, അതിന്റെ ശക്തി സർവവ്യാപകമാകുന്നു.
അതിനാൽ ദേഹം കൊണ്ട് ദേഹത്തെ കാണുക,
കുടുംബം കൊണ്ട് കുടുംബത്തെ കാണുക,
ഗ്രാമം കൊണ്ട് ഗ്രാമത്തെ കാണുക,
നാട് കൊണ്ട് നാടിനെ കാണുക,
ലോകം കൊണ്ട് ലോകത്തെ കാണുക.
ലോകം ഇങ്ങനെയാണെന്നു ഞാൻ എങ്ങനെ അറിയുന്നു?
ഇതു കൊണ്ട്.
ചുവന്ന ശിശുവിനെപ്പോലെ.
തേനീച്ചയോ തേളോ പാമ്പോ കുത്തുന്നില്ല;
ഹിംസ്രമൃഗം പിടിക്കുന്നില്ല;
കൊത്തിപ്പിടിക്കുന്ന പക്ഷി റാഞ്ചുന്നില്ല.
അസ്ഥി മൃദു, ഞരമ്പു നേർത്തത്, എന്നിട്ടും പിടി ദൃഢം.
പെണ്ണിന്റെയും ആണിന്റെയും ചേർച്ച അറിയാതെ, എന്നിട്ടും ദേഹം ഉണരുന്നു —
ഇതു സത്ത്വത്തിന്റെ പാരമ്യം.
ദിവസം മുഴുവൻ കരഞ്ഞാലും തൊണ്ട അടയുന്നില്ല —
ഇതു ഇണക്കത്തിന്റെ പാരമ്യം.
ഇണക്കത്തെ അറിയുന്നതിനെ ശാശ്വതം എന്നു പറയുന്നു;
ശാശ്വതത്തെ അറിയുന്നതിനെ തെളിവ് എന്നു പറയുന്നു.
ജീവിതത്തെ കൂട്ടുന്നത് ദുശ്ശകുനം;
മനസ്സ് ശ്വാസത്തെ ആജ്ഞാപിക്കുന്നത് ബലാൽക്കാരം.
വസ്തുക്കൾ കരുത്താർജിച്ചാൽ വൃദ്ധമാകുന്നു;
ഇതിനെ വഴിയല്ലാത്തത് എന്നു പറയുന്നു.
വഴിയല്ലാത്തത് വേഗം ഒടുങ്ങുന്നു.
പറയുന്നവൻ അറിയുന്നില്ല.
തന്റെ ദ്വാരങ്ങൾ അടയ്ക്കുന്നു, തന്റെ വാതിലുകൾ കൊട്ടിയടയ്ക്കുന്നു;
തന്റെ മൂർച്ചയെ മടക്കുന്നു, തന്റെ കുരുക്കുകളെ അഴിക്കുന്നു;
തന്റെ പ്രകാശത്തെ ഇണക്കുന്നു, തന്റെ പൊടിയോടു ഒന്നാകുന്നു.
ഇതിനെ ഇരുണ്ട ഏകത്വം എന്നു പറയുന്നു.
അതിനാൽ അവനെ അടുപ്പിക്കാനാവില്ല, അകറ്റാനുമാവില്ല;
അവനു ലാഭം ചെയ്യാനാവില്ല, ദ്രോഹം ചെയ്യാനുമാവില്ല;
അവനെ ഉയർത്താനാവില്ല, താഴ്ത്താനുമാവില്ല.
അതിനാൽ അവൻ ലോകത്തിന്റെ വിലയേറിയവനാകുന്നു.
കൗശലം കൊണ്ട് ആയുധം പ്രയോഗിക്കുക;
കാര്യമില്ലായ്മ കൊണ്ട് ലോകത്തെ നേടുക.
ഇതു ഇങ്ങനെയാണെന്നു ഞാൻ എങ്ങനെ അറിയുന്നു? ഇതു കൊണ്ട്:
ലോകത്തിൽ വിലക്കുകൾ പെരുകുന്തോറും,
ജനങ്ങൾ ഏറെ ദരിദ്രരാകുന്നു;
ജനങ്ങൾക്കു മൂർച്ചയുള്ള ആയുധം പെരുകുന്തോറും,
നാടും കുടുംബവും ഏറെ കലങ്ങുന്നു;
മനുഷ്യർക്കു കൈവിരുതു പെരുകുന്തോറും,
വിചിത്രവസ്തുക്കൾ ഏറെ ഉയരുന്നു;
നിയമങ്ങളും ആജ്ഞകളും പെരുകുന്തോറും,
കള്ളന്മാരും കൊള്ളക്കാരും ഏറെയാകുന്നു.
അതിനാൽ മുനി പറയുന്നു:
"ഞാൻ അകർമ്മം ചെയ്യുന്നു, ജനങ്ങൾ സ്വയമേവ രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു;
ഞാൻ ശാന്തിയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു, ജനങ്ങൾ സ്വയമേവ നേരാകുന്നു;
ഞാൻ കാര്യമില്ലാതിരിക്കുന്നു, ജനങ്ങൾ സ്വയമേവ ധനികരാകുന്നു;
ഞാൻ ആഗ്രഹമില്ലാതിരിക്കുന്നു, ജനങ്ങൾ സ്വയമേവ വെട്ടാത്ത കട്ടയാകുന്നു."
ജനങ്ങൾ നിഷ്കളങ്കരാകുന്നു;
ഭരണം കൂർമ്മമായാൽ,
ജനങ്ങൾ കുറവുള്ളവരാകുന്നു.
വിപത്ത് — അതിലാണ് ഭാഗ്യം ചാരിനിൽക്കുന്നത്;
ഭാഗ്യം — അതിലാണ് വിപത്ത് പതിയിരിക്കുന്നത്.
അതിന്റെ അതിര് ആരറിയും? അതിനു നേരില്ല.
നേര് വീണ്ടും കൗശലമാകുന്നു;
നന്മ വീണ്ടും ദുഷ്ടതയാകുന്നു.
മനുഷ്യന്റെ ഭ്രമം,
അതിന്റെ കാലം ഏറെ പണ്ടു തുടങ്ങിയതാണ്.
അതിനാൽ മുനി ചതുരനാണ്, എന്നിട്ടും മുറിക്കുന്നില്ല;
മൂർച്ചയുള്ളവനാണ്, എന്നിട്ടും കീറുന്നില്ല;
നേരുള്ളവനാണ്, എന്നിട്ടും വിടർത്തുന്നില്ല;
പ്രകാശിക്കുന്നവനാണ്, എന്നിട്ടും തിളങ്ങുന്നില്ല.
മിതത്വത്തോളം മറ്റൊന്നില്ല.
മിതത്വം കൊണ്ടു മാത്രമേ നേരത്തേ കീഴടങ്ങൽ;
നേരത്തേ കീഴടങ്ങലിനെ ശക്തിയുടെ ആവർത്തിച്ചുള്ള സഞ്ചയം എന്നു പറയുന്നു;
ശക്തിയുടെ ആവർത്തിച്ചുള്ള സഞ്ചയത്താൽ ജയിക്കാത്തതൊന്നുമില്ല;
ജയിക്കാത്തതൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ അതിര് ആർക്കും അറിയില്ല;
അതിന്റെ അതിര് ആർക്കും അറിയാഞ്ഞാൽ, നാടിനെ വാഴാം;
നാടിന്റെ അമ്മയുള്ളവന് ദീർഘമായി നിലനിൽക്കാം.
ഇതിനെ ആഴമുള്ള വേരും ഉറച്ച കടയും,
ദീർഘമായി ജീവിക്കുന്നതും ദീർഘമായി കാണുന്നതുമായ വഴി എന്നു പറയുന്നു.
ചെറുമീൻ പൊരിക്കുന്നതു പോലെ.
വഴി കൊണ്ട് ലോകത്തെ നയിച്ചാൽ,
അതിന്റെ പ്രേതങ്ങൾ ദിവ്യശക്തി കാട്ടില്ല;
പ്രേതങ്ങൾ ദിവ്യശക്തി കാട്ടാഞ്ഞല്ല,
അവയുടെ ദിവ്യശക്തി മനുഷ്യരെ ദ്രോഹിക്കില്ല;
അവയുടെ ദിവ്യശക്തി മനുഷ്യരെ ദ്രോഹിക്കാഞ്ഞല്ല,
മുനിയും മനുഷ്യരെ ദ്രോഹിക്കില്ല.
ഇവ രണ്ടും പരസ്പരം ദ്രോഹിക്കാത്തതിനാൽ,
ശക്തി ഇരുവരിലേക്കും ഒരുമിച്ചു മടങ്ങുന്നു.
ലോകത്തിന്റെ സംഗമം;
ലോകത്തിന്റെ പെണ്ണ്.
പെണ്ണ് എപ്പോഴും ശാന്തി കൊണ്ട് ആണിനെ ജയിക്കുന്നു,
ശാന്തി കൊണ്ട് താഴ്ന്നിരിക്കുന്നു.
അതിനാൽ വലിയ നാട് ചെറിയ നാടിനു താഴ്ന്നാൽ, ചെറിയ നാടിനെ നേടുന്നു;
ചെറിയ നാട് വലിയ നാടിനു താഴ്ന്നാൽ, വലിയ നാടിനെ നേടുന്നു.
അതിനാൽ ചിലർ താഴ്ന്നു നേടുന്നു,
ചിലർ താഴ്ന്നിരുന്നു നേടപ്പെടുന്നു.
വലിയ നാട് മനുഷ്യരെ ഒരുമിച്ചു പോറ്റാൻ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നു;
ചെറിയ നാട് ചെന്നു മനുഷ്യരെ സേവിക്കാൻ മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഇരുവർക്കും ആഗ്രഹിച്ചത് കിട്ടണമെങ്കിൽ,
വലിയവൻ താഴ്ന്നിരിക്കുന്നതു ഉചിതം.
നല്ല മനുഷ്യന്റെ നിധി;
നല്ലവനല്ലാത്തവന്റെ അഭയം.
അഴകുള്ള വാക്കിനു ചന്തയിൽ വിലയുണ്ട്;
മാന്യമായ പ്രവൃത്തി മനുഷ്യർക്കു മേന്മ കൂട്ടും.
മനുഷ്യൻ നല്ലവനല്ലെങ്കിലും, എന്തിന് അവനെ ഉപേക്ഷിക്കണം?
അതിനാൽ ചക്രവർത്തിയെ വാഴിക്കുമ്പോൾ, മൂന്നു മന്ത്രിമാരെ നിയമിക്കുമ്പോൾ,
നാലു കുതിരകൾക്കു മുൻപേ വലിയ മണിക്കല്ലു കാഴ്ചവയ്ക്കുന്നതിനെക്കാൾ,
അനങ്ങാതിരുന്ന് ഈ വഴിയെ സമർപ്പിക്കുന്നതു നല്ലത്.
പണ്ട് ഈ വഴിയെ വിലമതിച്ചത് എന്തുകൊണ്ട്?
"തേടിയാൽ കിട്ടും, കുറ്റമുള്ളവൻ അതിനാൽ ഒഴിവാകും" എന്നല്ലേ?
അതിനാൽ അതു ലോകത്തിന്റെ വിലയേറിയതാകുന്നു.
വലുതും ചെറുതും, ഏറെയും കുറവും.
വൈരത്തിനു ശക്തി കൊണ്ട് പകരം കൊടുക്കുക.
കഠിനത്തെ അതിന്റെ എളുപ്പത്തിൽ പദ്ധതിയിടുക;
വലുതിനെ അതിന്റെ ചെറുതിൽ ചെയ്യുക.
ലോകത്തിലെ കഠിനകാര്യങ്ങൾ തീർച്ചയായും എളുപ്പത്തിൽനിന്നു തുടങ്ങുന്നു;
ലോകത്തിലെ വലിയ കാര്യങ്ങൾ തീർച്ചയായും ചെറുതിൽനിന്നു തുടങ്ങുന്നു.
അതിനാൽ മുനി ഒരിക്കലും വലുതു ചെയ്യുന്നില്ല,
അതിനാൽ അതിന്റെ വലുപ്പം പൂർത്തിയാക്കാൻ അവനു കഴിയുന്നു.
ലാഘവത്തോടെ വാക്കുകൊടുക്കുന്നവനു വിശ്വാസ്യത കുറവ്;
അധികം എളുപ്പം കാണുന്നവനു അധികം കഠിനം.
അതിനാൽ മുനി അതിനെപ്പോലും കഠിനമായി കാണുന്നു,
അതിനാൽ ഒടുവിൽ അവനു കഠിനമൊന്നുമില്ല.
അടയാളമില്ലാത്തത് പദ്ധതിയിടാൻ എളുപ്പം;
പൊട്ടുന്നത് ഉരുക്കാൻ എളുപ്പം;
നേർത്തത് ചിതറിക്കാൻ എളുപ്പം.
ഉണ്ടാകുന്നതിനു മുൻപ് അതു ചെയ്യുക;
കലങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് അതു ഭരിക്കുക.
ആശ്ലേഷിക്കാവുന്ന വൃക്ഷം,
ഒരു നാമ്പിൽനിന്നു ജനിക്കുന്നു;
ഒൻപതു നിലയുള്ള മാളിക,
ഒരു കൂനമണ്ണിൽനിന്ന് ഉയരുന്നു;
ആയിരം നാഴിക യാത്ര,
കാൽച്ചുവട്ടിൽനിന്നു തുടങ്ങുന്നു.
പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ അതിനെ കെടുത്തുന്നു;
പിടിക്കുന്നവൻ അതിനെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു.
അതിനാൽ മുനി അകർമ്മം ചെയ്യുന്നു, അതിനാൽ കേടില്ല;
പിടിക്കുന്നില്ല, അതിനാൽ നഷ്ടമില്ല.
ജനങ്ങൾ കാര്യങ്ങളിലേർപ്പെടുമ്പോൾ,
എപ്പോഴും ഏതാണ്ട് പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ അതു കെടുത്തുന്നു.
ആരംഭം പോലെ അവസാനത്തിലും ജാഗ്രത പുലർത്തിയാൽ,
കേടായ കാര്യമുണ്ടാകില്ല.
അതിനാൽ മുനി ആഗ്രഹിക്കാതിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു,
കിട്ടാൻ പ്രയാസമുള്ള ചരക്കുകളെ വിലമതിക്കുന്നില്ല;
പഠിക്കാതിരിക്കാൻ പഠിക്കുന്നു,
ജനങ്ങൾ കടന്നുപോയതിലേക്കു മടങ്ങുന്നു.
അങ്ങനെ പതിനായിരം വസ്തുക്കൾ തന്നത്താൻ ആയിരിക്കുന്നതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു,
എന്നിട്ടും പ്രവർത്തിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നില്ല.
ജനങ്ങളെ തെളിവുള്ളവരാക്കിയില്ല,
അവരെ ലളിതരാക്കി.
ജനങ്ങളെ ഭരിക്കാൻ പ്രയാസമായത്,
അവർക്കു ബുദ്ധി അധികമായതുകൊണ്ട്.
അതിനാൽ ബുദ്ധി കൊണ്ട് നാടു ഭരിക്കുന്നത് നാടിന്റെ കള്ളൻ;
ബുദ്ധി കൊണ്ട് നാടു ഭരിക്കാത്തത് നാടിന്റെ ഭാഗ്യം.
ഈ രണ്ടിനെയും അറിയുന്നത് ഒരു മാതൃകയാണ്.
ഈ മാതൃകയെ എപ്പോഴും അറിയുന്നതിനെ ഇരുണ്ട ശക്തി എന്നു പറയുന്നു.
ഇരുണ്ട ശക്തി ആഴമുള്ളത്, ദൂരമുള്ളത്,
വസ്തുക്കൾക്കൊപ്പം മടങ്ങുന്നത്;
അതിനുശേഷം വലിയ ഇണക്കത്തിലെത്തുന്നു.
അവ അവയ്ക്കു നന്നായി താഴ്ന്നിരിക്കുന്നതുകൊണ്ട്;
അതിനാൽ അവയ്ക്കു നൂറു താഴ്വരകളുടെ രാജാവാകാൻ കഴിയുന്നു.
അതിനാൽ ജനങ്ങൾക്കു മേലേ ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ,
തീർച്ചയായും വാക്കുകൊണ്ട് അവർക്കു താഴ്ന്നിരിക്കണം;
ജനങ്ങൾക്കു മുൻപേ പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ,
തീർച്ചയായും ദേഹം കൊണ്ട് അവർക്കു പിന്നിലാകണം.
അതിനാൽ മുനി മേലേ ഇരുന്നാലും ജനങ്ങൾക്കു ഭാരമില്ല;
മുന്നിൽ ഇരുന്നാലും ജനങ്ങൾക്കു ദ്രോഹമില്ല.
അതിനാൽ ലോകം സന്തോഷത്തോടെ അവനെ ഉയർത്തുന്നു, മടുക്കുന്നില്ല.
അവൻ മത്സരിക്കാത്തതിനാൽ,
ലോകത്തിൽ ആർക്കും അവനോടു മത്സരിക്കാനാവില്ല.
എന്നിട്ടും ഒന്നിനോടും ചേരാത്തതു പോലെ.
വലുതായതുകൊണ്ടു തന്നെ, ഒന്നിനോടും ചേരാത്തതു പോലെ.
ചേരുന്നതായിരുന്നെങ്കിൽ, എന്നേ അതു ചെറുതായേനെ!
എനിക്കു മൂന്നു നിധികളുണ്ട്, ഞാൻ അവയെ പിടിച്ചു കാക്കുന്നു:
ഒന്നാമത്തേത് കാരുണ്യം;
രണ്ടാമത്തേത് മിതത്വം;
മൂന്നാമത്തേത് ലോകത്തിനു മുൻപേ പോകാൻ ധൈര്യപ്പെടാതിരിക്കൽ.
കാരുണ്യമുള്ളതിനാൽ ധീരനാകാൻ കഴിയുന്നു;
മിതത്വമുള്ളതിനാൽ വിശാലനാകാൻ കഴിയുന്നു;
ലോകത്തിനു മുൻപേ പോകാൻ ധൈര്യപ്പെടാത്തതിനാൽ,
പാത്രങ്ങളുടെ അധിപനാകാൻ കഴിയുന്നു.
ഇന്ന് കാരുണ്യം വിട്ട് ധീരനാകാൻ,
മിതത്വം വിട്ട് വിശാലനാകാൻ,
പിന്നിലാകൽ വിട്ട് മുന്നിലാകാൻ ശ്രമിച്ചാൽ — മരണം!
കാരുണ്യം കൊണ്ട് യുദ്ധം ചെയ്താൽ ജയം;
കാരുണ്യം കൊണ്ട് കാത്താൽ ഉറപ്പ്.
ആകാശം അവനെ രക്ഷിക്കുമ്പോൾ,
കാരുണ്യം കൊണ്ട് അവനെ കാക്കുന്നു.
നന്നായി പോരാടുന്നവൻ കോപിക്കുന്നില്ല;
നന്നായി ശത്രുവിനെ ജയിക്കുന്നവൻ ഏറ്റുമുട്ടുന്നില്ല;
നന്നായി മനുഷ്യരെ വിനിയോഗിക്കുന്നവൻ അവർക്കു താഴ്ന്നിരിക്കുന്നു.
ഇതിനെ മത്സരിക്കാത്ത ശക്തി എന്നു പറയുന്നു;
ഇതിനെ മനുഷ്യരെ വിനിയോഗിക്കുന്ന ബലം എന്നു പറയുന്നു;
ഇതിനെ ആകാശത്തോടു ചേരൽ, പണ്ടേയുള്ള പാരമ്യം എന്നു പറയുന്നു.
"ഞാൻ ആതിഥേയനാകാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നില്ല, അതിഥിയാകുന്നു;
ഒരു വിരൽ മുന്നേറാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നില്ല, ഒരു അടി പിന്നോട്ടു പോകുന്നു."
ഇതിനെ നീങ്ങാത്ത നീക്കം,
കൈയില്ലാത്ത ചുഴറ്റൽ,
ശത്രുവില്ലാത്ത എറിയൽ,
ആയുധമില്ലാത്ത പിടിത്തം എന്നു പറയുന്നു.
ശത്രുവിനെ ലാഘവമായി കാണുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ വിപത്തില്ല;
ശത്രുവിനെ ലാഘവമായി കണ്ടാൽ എന്റെ നിധികൾ ഏതാണ്ട് നഷ്ടപ്പെടും.
അതിനാൽ സൈന്യങ്ങൾ ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ,
ദുഃഖിക്കുന്നവൻ ജയിക്കുന്നു.
ലോകത്തിൽ ആർക്കും അവ അറിയാനാവുന്നില്ല, പ്രവർത്തിക്കാനുമാവുന്നില്ല.
വാക്കുകൾക്ക് ഒരു മൂലമുണ്ട്, കാര്യങ്ങൾക്ക് ഒരു അധിപനുണ്ട്.
അറിവില്ലാത്തതിനാൽ മാത്രം,
അതിനാൽ അവർ എന്നെ അറിയുന്നില്ല.
എന്നെ അറിയുന്നവർ ചുരുക്കം,
അതിനാൽ എന്നെ അനുകരിക്കുന്നവർ വിലയേറിയവർ.
അതിനാൽ മുനി പരുപരുത്ത കമ്പിളി ധരിക്കുന്നു, മണിക്കല്ലു മാറിൽ ഒളിപ്പിക്കുന്നു.
അറിയാതെ അറിഞ്ഞെന്നു നടിക്കൽ രോഗം.
രോഗത്തെ രോഗമായി കാണുന്നതിനാൽ മാത്രം,
അതിനാൽ രോഗമില്ല.
മുനിക്കു രോഗമില്ല,
അവൻ രോഗത്തെ രോഗമായി കാണുന്നതിനാൽ,
അതിനാൽ രോഗമില്ല.
വലിയ അധികാരം വന്നെത്തും.
അവർ വസിക്കുന്ന ഇടത്തെ ഇടുക്കമാക്കരുത്;
അവർ ജീവിക്കുന്നതിനെ മടുപ്പിക്കരുത്.
മടുപ്പിക്കാത്തതിനാൽ മാത്രം,
അതിനാൽ അവർ മടുക്കുന്നില്ല.
അതിനാൽ മുനി തന്നെത്താൻ അറിയുന്നു, തന്നെ കാണിക്കുന്നില്ല;
തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു, തന്നെ ഉയർത്തുന്നില്ല.
അതിനാൽ അതിനെ വിട്ട് ഇതിനെ എടുക്കുന്നു.
ധൈര്യം കൊണ്ട് ധിക്കരിക്കാതിരിക്കുന്നവൻ ജീവിക്കുന്നു.
ഈ രണ്ടിൽ, ഒന്നു ലാഭം, ഒന്നു ദ്രോഹം.
ആകാശം വെറുക്കുന്നത് — അതിന്റെ കാരണം ആരറിയും?
അതിനാൽ മുനി അതിനെപ്പോലും കഠിനമായി കാണുന്നു.
ആകാശത്തിന്റെ വഴി:
മത്സരിക്കുന്നില്ല, എന്നിട്ടും നന്നായി ജയിക്കുന്നു;
പറയുന്നില്ല, എന്നിട്ടും നന്നായി പ്രതികരിക്കുന്നു;
വിളിക്കുന്നില്ല, എന്നിട്ടും സ്വയമേവ വരുന്നു;
അയഞ്ഞതാണ്, എന്നിട്ടും നന്നായി പദ്ധതിയിടുന്നു.
ആകാശത്തിന്റെ വല വിശാലം, വിശാലം;
അയഞ്ഞതാണ്, എന്നിട്ടും ഒന്നും വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
മരണം കൊണ്ട് അവരെ എങ്ങനെ ഭയപ്പെടുത്തും?
ജനങ്ങൾ എപ്പോഴും മരണത്തെ ഭയക്കുമാറാക്കി,
വിചിത്രം ചെയ്യുന്നവനെ ഞാൻ പിടിച്ചു കൊന്നാൽ,
ആരു ധൈര്യപ്പെടും?
എപ്പോഴും കൊല്ലാൻ ചുമതലയുള്ളവനുണ്ട്, അവൻ കൊല്ലുന്നു.
കൊല്ലാൻ ചുമതലയുള്ളവനു പകരം കൊല്ലുന്നത്,
വലിയ ആശാരിക്കു പകരം വെട്ടുന്നതു പോലെ.
വലിയ ആശാരിക്കു പകരം വെട്ടുന്നവനിൽ,
കൈ മുറിയാത്തവർ ചുരുക്കം.
അവരുടെ മേലധികാരികൾ കരം അധികമായി തിന്നുന്നതുകൊണ്ട്;
അതിനാൽ പട്ടിണി.
ജനങ്ങളെ ഭരിക്കാൻ പ്രയാസം,
അവരുടെ മേലധികാരികൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നതുകൊണ്ട്;
അതിനാൽ പ്രയാസം.
ജനങ്ങൾ മരണത്തെ ലാഘവമായി കാണുന്നു,
അവരുടെ മേലധികാരികൾ ജീവിതത്തെ അതിയായി തേടുന്നതുകൊണ്ട്;
അതിനാൽ മരണത്തെ ലാഘവമായി കാണുന്നു.
ജീവിതത്തിനുവേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാത്തവൻ മാത്രം,
ജീവിതത്തെ വിലമതിക്കുന്നവനെക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠൻ.
മരിക്കുമ്പോൾ കടുപ്പവും കാഠിന്യവും.
പതിനായിരം വസ്തുക്കളും പുല്ലും മരവും ജനിക്കുമ്പോൾ മൃദുവും വഴങ്ങുന്നതും;
മരിക്കുമ്പോൾ വരണ്ടതും ഉണങ്ങിയതും.
അതിനാൽ കടുപ്പവും കാഠിന്യവുമുള്ളത് മരണത്തിന്റെ കൂട്ടർ;
മൃദുവും ദുർബലവുമായത് ജീവിതത്തിന്റെ കൂട്ടർ.
അതിനാൽ സൈന്യം ബലവത്തായാൽ ജയിക്കില്ല;
മരം ബലവത്തായാൽ വെട്ടപ്പെടും.
ബലവത്തും വലുതും താഴെ വസിക്കുന്നു;
മൃദുവും ദുർബലവും മേലേ വസിക്കുന്നു.
ഉയർന്നതിനെ താഴ്ത്തുന്നു, താണതിനെ ഉയർത്തുന്നു;
അധികമുള്ളതിനെ കുറയ്ക്കുന്നു, പോരാത്തതിനെ കൂട്ടുന്നു.
ആകാശത്തിന്റെ വഴി,
അധികമുള്ളതിനെ കുറച്ച് പോരാത്തതിനെ കൂട്ടുന്നു.
മനുഷ്യന്റെ വഴി അങ്ങനെയല്ല:
പോരാത്തതിനെ കുറച്ച് അധികമുള്ളതിനെ പോറ്റുന്നു.
അധികമുള്ളതു കൊണ്ട് ലോകത്തെ പോറ്റാൻ ആർക്കു കഴിയും?
വഴിയുള്ളവനു മാത്രം.
അതിനാൽ മുനി ചെയ്യുന്നു, എന്നിട്ടും ആശ്രയിക്കുന്നില്ല;
കാര്യം സാധിക്കുന്നു, എന്നിട്ടും അതിൽ വസിക്കുന്നില്ല;
തന്റെ കഴിവു കാണിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
എന്നിട്ടും കടുപ്പവും ബലവുമുള്ളതിനെ ആക്രമിക്കുന്നതിൽ,
അതിനെ ജയിക്കാൻ ഒന്നിനുമാവില്ല;
അതിനു പകരം വയ്ക്കാൻ ഒന്നുമില്ല.
ദുർബലം ബലവത്തിനെ ജയിക്കുന്നു;
മൃദു കടുപ്പത്തെ ജയിക്കുന്നു.
ലോകത്തിൽ ഇത് അറിയാത്തവരില്ല,
എന്നിട്ടും പ്രവർത്തിക്കാൻ ആർക്കുമാവുന്നില്ല.
അതിനാൽ മുനി പറയുന്നു:
"നാടിന്റെ അഴുക്കു ഏറ്റുവാങ്ങുന്നവനെ, നാടിന്റെ യജമാനൻ എന്നു പറയുന്നു;
നാടിന്റെ ദുർവിധി ഏറ്റുവാങ്ങുന്നവനെ, ലോകത്തിന്റെ രാജാവ് എന്നു പറയുന്നു."
നേരായ വാക്ക് വിപരീതം പോലെ.
തീർച്ചയായും വൈരം ബാക്കിനിൽക്കും;
അപ്പോൾ അതു എങ്ങനെ നന്മയാകും?
അതിനാൽ മുനി കടപ്പത്രത്തിന്റെ ഇടതുപകുതി പിടിക്കുന്നു,
മനുഷ്യരോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല.
ശക്തിയുള്ളവൻ കടപ്പത്രത്തിന്റെ ചുമതല വഹിക്കുന്നു;
ശക്തിയില്ലാത്തവൻ കരപ്പിരിവിന്റെ ചുമതല വഹിക്കുന്നു.
ആകാശത്തിന്റെ വഴിക്കു ബന്ധുപ്രീതിയില്ല,
എപ്പോഴും നല്ല മനുഷ്യനോടൊപ്പം.
പത്തും നൂറും മടങ്ങുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും ഉപയോഗിക്കാതെയാക്കുക;
ജനങ്ങളെ മരണത്തെ ഗൗരവമായി കണ്ട് ദൂരേക്കു കുടിയേറാതെയാക്കുക.
തോണിയും തേരും ഉണ്ടെങ്കിലും, കയറാൻ ഇടമില്ല;
കവചവും ആയുധവും ഉണ്ടെങ്കിലും, നിരത്താൻ ഇടമില്ല.
ജനങ്ങൾ വീണ്ടും കയറു കെട്ടി എണ്ണുന്ന രീതിയിലേക്കു മടങ്ങട്ടെ.
അവരുടെ ഭക്ഷണം മധുരമാക്കുക,
അവരുടെ വസ്ത്രം അഴകാക്കുക,
അവരുടെ വാസം ശാന്തമാക്കുക,
അവരുടെ ആചാരം ആനന്ദമാക്കുക.
അയൽനാടുകൾ പരസ്പരം കാൺകെ,
കോഴിയുടെയും നായുടെയും ശബ്ദം പരസ്പരം കേൾക്കെ,
ജനങ്ങൾ വാർദ്ധക്യംവരെ, മരണംവരെ,
പരസ്പരം പോയിവരാതെ കഴിയട്ടെ.
അഴകുള്ള വാക്ക് വിശ്വസ്തമല്ല.
നല്ലവൻ തർക്കിക്കുന്നില്ല;
തർക്കിക്കുന്നവൻ നല്ലവനല്ല.
അറിയുന്നവൻ പലതും അറിയുന്നില്ല;
പലതും അറിയുന്നവൻ അറിയുന്നില്ല.
മുനി സഞ്ചയിക്കുന്നില്ല;
മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി ചെയ്യുന്തോറും തനിക്ക് അധികമേറുന്നു;
മറ്റുള്ളവർക്കു കൊടുക്കുന്തോറും തനിക്കു കൂടുതലാകുന്നു.
ആകാശത്തിന്റെ വഴി, ലാഭം ചെയ്യുന്നു, ദ്രോഹിക്കുന്നില്ല;
മുനിയുടെ വഴി, ചെയ്യുന്നു, മത്സരിക്കുന്നില്ല.