తావో టె చింగ్
道德經
ఉపోద్ఘాతం
తావో తే చింగ్ (道德經, దావోదెజింగ్) చైనా ఆలోచనా చరిత్రలో అత్యంత విస్తృతముగా అనువదింపబడిన గ్రంథము. సంప్రదాయము దీనిని క్రీ.పూ. ఆరవ శతాబ్దపు ఋషి లావోజీ (老子, "వృద్ధ గురువు") రచనగా చెబుతుంది; ఆధునిక పరిశోధన దీనిని క్రీ.పూ. నాలుగవ శతాబ్దమునకు, అనేక చేతుల మీదుగా కూర్చబడిన సంకలనముగా చూస్తుంది (గువోడియన్ వెదురు పలకలు, సుమారు క్రీ.పూ. 300, ఇప్పటివరకూ దొరికిన అతి పురాతన సాక్ష్యము). ఈ అనువాదమునకు మూలము శాస్త్రీయ చైనా భాషలోని (లేట్ ఓల్డ్ చైనీస్) వాంగ్ బి (王弼) పాఠమే — 81 అధ్యాయములు, తావో-చింగ్ (1–37) మరియు తే-చింగ్ (38–81) అని రెండు భాగములు.
ఈ సంచికకు ఆధారమైన నిబద్ధత: విశ్వసనీయతే ఉత్పత్తి. ఈ గ్రంథపు ప్రాచుర్యము పొందిన పలు అనువాదములు చైనా భాష చదవలేని రచయితల భావానువాదములు, గ్రీటింగ్ కార్డుపై బాగా వినిపించే ప్రశాంతత వైపు మలచబడినవి. ఈ తెలుగు సంచిక నేరుగా శాస్త్రీయ చైనా భాషనుండి అనువదింపబడినది — ఇంగ్లీషు గానీ మరే ద్వితీయ అనువాదము గానీ మధ్యవర్తిత్వము లేకుండా. మూలము ఏమి చెబుతుందో దానిని కవిత్వపు అందముకోసము వదులుకోలేదు. మూలము నిజముగా సందిగ్ధముగా ఉన్నచోట ఆ సందిగ్ధతను తెలుగులోనే కనబడేటట్టు ఉంచాము, అందమైన పాఠము వైపు నిశ్శబ్దముగా జారిపోలేదు.
గ్రంథపు సంతకము సంక్షిప్తమైన సమాంతర సూక్తి: చిన్న, సమతూక, తరచు విరుద్ధార్థక వాక్యములు — ఉనికీ లేమీ (有/無), బలమూ బలహీనతా (強/弱), ఆడూ మగా (雌/雄) వంటి వైరుధ్యములు; గొలుసు వాదనలు; ఒకే శిరమును పదేపదే మోసే అనుప్రాసలు; ప్రశ్నార్థక వాక్యములు. మూలము యొక్క పరిభాషను 81 అధ్యాయములంతటా స్థిరముగా ఉంచాము: 道 = "మార్గము" (సంపూర్ణమును సూచించునపుడు); 德 = "శక్తి" (అంతర్గత సామర్థ్యము/సద్గుణము అనే అర్థములో); 無為 = "నిష్క్రియ" (నిష్క్రియత్వము కాదు, ప్రయత్నరహిత కర్మ కాదు); 自然 = "తనంతట తానైనది"; 聖人 = "ఋషి"; 樸 = "చెక్కని దుంగ"; 玄 = "చీకటి/గూఢము" (మాయ కాదు, చీకటి). పద్యరూప లయ గల అధ్యాయములను మూలపు వాక్యఖండముల మీద పంక్తుల వారీగా అమర్చాము; 38వ అధ్యాయమువంటి వచన వాదనను వచనముగానే నడిపించాము.
కొన్ని చోట్ల మూలపాఠము వివాదాస్పదము లేదా వ్యాకరణము నిజముగా అస్పష్టము. మొదటి అధ్యాయపు 常無欲 / 常無,欲 అనే విరామచిహ్న సందేహము (కోరిక లేకుండా చూడు / నిత్యము శూన్యమునందు) రెండు పఠనములకూ తావిస్తుంది; ఈ సంచిక వాంగ్ బి పాఠమును అనుసరించి "నిత్యము కోరిక లేకుండా" అని ముద్రిస్తుంది. అలాగే 5వ అధ్యాయపు 芻狗 ("గడ్డి కుక్కలు" — బలికి తయారుచేసి తరువాత పారవేసే గడ్డి బొమ్మలు), 6వ అధ్యాయపు 谷神 ("లోయ దేవత"), 42వ అధ్యాయపు యిన్-యాంగ్ (陰陽) వంటి పదములను తెలుగులో మార్చకుండా వాటి స్వంత ప్రపంచములోనే ఉంచాము. ఇది జీవితపు పాఠముల బోధ కాదు, నీతిప్రబోధమూ కాదు — ఒక ప్రాచీన చైనా గ్రంథపు నిజాయితీగల, మూలాధారిత తెలుగు రూపము.
పేరు పెట్టగలిగే పేరు శాశ్వత పేరు కాదు.
పేరు లేనిది ఆకాశమునకూ భూమికీ ఆరంభము;
పేరు కలది పదివేల వస్తువులకు తల్లి.
కావున, నిత్యము కోరిక లేకుండా దాని సూక్ష్మతను చూడు;
నిత్యము కోరికతో దాని అంచులను చూడు.
ఈ రెండూ ఒకే చోటినుండి వచ్చి పేరులో వేరుపడతాయి;
రెంటినీ కలిపి చీకటి అందురు.
చీకటి, మరల చీకటి —
సర్వ సూక్ష్మతలకూ ద్వారము.
అందరూ మంచిని మంచిగా ఎరిగినప్పుడే చెడు పుడుతుంది.
కావున ఉనికీ లేమీ ఒకదానినొకటి కంటాయి,
కష్టమూ సులభమూ ఒకదానినొకటి తీర్చిదిద్దుతాయి,
పొడవూ పొట్టీ ఒకదానితో ఒకటి కొలవబడతాయి,
ఎత్తూ పల్లమూ ఒకదానికొకటి వాలుతాయి,
స్వరమూ ధ్వనీ ఒకదానితో ఒకటి కలిసిపోతాయి,
ముందూ వెనుకా ఒకదానినొకటి అనుసరిస్తాయి.
అందుకే ఋషి నిష్క్రియ కర్మలో నిలుస్తాడు,
మాటలేని బోధను నడుపుతాడు.
పదివేల వస్తువులు లేస్తాయి, వాటిని అతడు తిరస్కరించడు;
పుట్టిస్తాడు కానీ స్వంతము చేసుకోడు,
చేస్తాడు కానీ ఆధారపడడు,
పని పూర్తయినా అందులో నిలవడు.
అతడు అందులో నిలవడు కాబట్టే
అది అతనినుండి తొలగిపోదు.
దొరకని సరుకును విలువైనదిగా చేయకుండా ఉంటే ప్రజలు దొంగలు కారు;
కోరదగినదాన్ని చూపకుండా ఉంటే ప్రజల మనసు కలత చెందదు.
అందుకే ఋషి పరిపాలనలో
వారి మనసును ఖాళీ చేస్తాడు, వారి కడుపును నింపుతాడు,
వారి సంకల్పమును బలహీనపరుస్తాడు, వారి ఎముకలను బలపరుస్తాడు.
నిత్యము ప్రజలను జ్ఞానము లేకుండా, కోరిక లేకుండా ఉంచుతాడు;
తెలివైనవారు సాహసించి చేయకుండా చేస్తాడు.
నిష్క్రియను ఆచరిస్తే పరిపాలింపబడనిదేదీ ఉండదు.
లోతైనదీ! పదివేల వస్తువులకు మూలమువంటిది.
దాని పదునును మొద్దుపరుస్తుంది,
దాని చిక్కులను విప్పుతుంది,
దాని కాంతిని మెత్తపరుస్తుంది,
దాని ధూళితో ఒకటవుతుంది.
నిర్మలమైనదీ! ఉన్నదో లేదో అన్నట్టుంది.
అది ఎవరి బిడ్డో నాకు తెలియదు;
దేవుడికి ముందటిదానివలె తోస్తుంది.
పదివేల వస్తువులను గడ్డి కుక్కలుగా చూస్తాయి.
ఋషి దయ చూపడు;
నూరు కులముల ప్రజలను గడ్డి కుక్కలుగా చూస్తాడు.
ఆకాశమునకూ భూమికీ మధ్యనున్నది
కొలిమి తిత్తివలె లేదా?
ఖాళీ అయినా అది కృశించదు,
కదిలేకొద్దీ మరింత వెలువరిస్తుంది.
మాటలు ఎక్కువైతే తరచు అడుగంటుతాయి;
మధ్యను పట్టుకొనుటే మేలు.
దీనిని గూఢమైన ఆడుది అందురు.
గూఢమైన ఆడుది ద్వారమే
ఆకాశమునకూ భూమికీ వేరు అందురు.
సన్నని దారమువలె ఉన్నట్టూ లేనట్టూ ఉంటుంది;
దానిని వాడినా అది అలసదు.
ఆకాశమూ భూమీ నిత్యమూ చిరస్థాయీ కాగలవి
ఎందుకంటే అవి తమకోసము తాము బతకవు;
అందుకే అవి చిరకాలము బతకగలవు.
అందుకే ఋషి తన శరీరమును వెనుక ఉంచి, శరీరము ముందుకు వస్తుంది;
తన శరీరమును బయట ఉంచి, శరీరము నిలుస్తుంది.
అతనికి స్వార్థము లేదు కాబట్టేగదా
అతని స్వార్థము నెరవేరుతుంది?
నీరు పదివేల వస్తువులకు మేలు చేస్తుంది కానీ పోటీపడదు;
అందరూ ద్వేషించే చోట నిలుస్తుంది;
అందుకే అది మార్గమునకు దగ్గరగా ఉంటుంది.
నివాసమునకు మంచి నేల,
మనసుకు మంచి లోతు,
ఇచ్చుటలో మంచి దయ,
మాటలో మంచి నమ్మకము,
పాలనలో మంచి క్రమము,
పనిలో మంచి నేర్పు,
కదలికలో మంచి సమయము.
అది పోటీపడదు కాబట్టే
దానిపై నిందేదీ ఉండదు.
సానపెట్టి పదునుపెడితే చిరకాలము నిలవదు.
బంగారమూ రత్నములూ ఇంటినిండా ఉంటే ఎవరూ కాపాడలేరు;
సంపదా గౌరవమూ గర్వమును పుట్టిస్తే తనకు తానే ఆపదను తెచ్చుకుంటాడు.
పని ముగిసిన తరువాత తప్పుకొనుట —
అదే ఆకాశపు మార్గము.
ప్రాణమును కేంద్రీకరించి మెత్తదనమును సాధించి, శిశువువలె ఉండగలవా?
గూఢ దర్శనమును కడిగి తుడిచి, ఎట్టి మచ్చా లేకుండా ఉండగలవా?
దేశమును ప్రేమించి ప్రజలను పాలిస్తూ, జ్ఞానము లేకుండా ఉండగలవా?
ఆకాశపు ద్వారము తెరుచుకొని మూసుకొంటుండగా, ఆడుదానివలె ఉండగలవా?
సర్వమూ తేటగా ఎరిగి, ఏమీ చేయకుండా ఉండగలవా?
దానిని పుట్టిస్తుంది, దానిని పోషిస్తుంది.
పుట్టిస్తుంది కానీ స్వంతము చేసుకోదు,
చేస్తుంది కానీ ఆధారపడదు,
పెంచుతుంది కానీ ఏలదు.
దీనిని గూఢమైన శక్తి అందురు.
అక్కడి ఖాళీలోనే బండి పనికొస్తుంది.
మట్టిని కలిపి పాత్ర చేస్తారు;
అందులోని ఖాళీలోనే పాత్ర పనికొస్తుంది.
తలుపులూ కిటికీలూ తొలిచి గది కడతారు;
అందులోని ఖాళీలోనే గది పనికొస్తుంది.
కావున ఉన్నది లాభమునిస్తే,
లేనిది వాడుకనిస్తుంది.
ఐదు స్వరములు మనిషి చెవులను చెవుడువి చేస్తాయి;
ఐదు రుచులు మనిషి నోటిని చెడగొడతాయి;
గుఱ్ఱపు స్వారీ, వేట మనిషి మనసును పిచ్చిదాన్ని చేస్తాయి;
దొరకని సరుకులు మనిషి నడతను చెడగొడతాయి.
అందుకే ఋషి కడుపు కోసము జీవిస్తాడు, కంటికోసము కాదు;
కావున అది వదిలి ఇది గ్రహిస్తాడు.
గొప్ప ఆపదను శరీరమంత విలువగా చూడు.
మన్ననయైనా అవమానమైనా ఉలికిపాటు అంటే ఏమిటి?
మన్నన అల్పమైనది; దాన్ని పొందితే ఉలికిపాటు, పోగొట్టుకొంటే ఉలికిపాటు;
దీనినే మన్ననయైనా అవమానమైనా ఉలికిపాటు అందురు.
గొప్ప ఆపదను శరీరమంత విలువగా చూడు అంటే ఏమిటి?
నాకు గొప్ప ఆపద ఉన్నదంటే
నాకు శరీరము ఉన్నందుకే;
నాకు శరీరము లేకుంటే
నాకేమి ఆపద?
కావున తన శరీరమును లోకమంత విలువగా చూసేవాడికి
లోకమును అప్పగించవచ్చు;
తన శరీరమును లోకమంత ప్రేమగా చూసేవాడికి
లోకమును ఒప్పగించవచ్చు.
విన్నా వినబడనిదాన్ని అరుదు అందురు;
పట్టుకొన్నా అందనిదాన్ని సూక్ష్మము అందురు.
ఈ మూడింటినీ విడదీసి విచారించలేము;
కావున అవి కలిసి ఒకటవుతాయి.
దాని పైభాగము మెరవదు,
దాని క్రిందిభాగము చీకటిగా ఉండదు.
నిరంతరము, పేరు పెట్టలేనిది;
తిరిగి వస్తువు లేనిదానిలోకి మళ్ళుతుంది.
దీనిని ఆకారము లేని ఆకారము అందురు,
వస్తువు లేని రూపము అందురు;
దీనిని అస్పష్టము అందురు.
ఎదురుపోతే దాని తల కనబడదు,
వెంబడిస్తే దాని వెనుక కనబడదు.
పురాతన మార్గమును పట్టుకొని
నేటి ఉనికిని ఏలు.
పురాతన ఆరంభమును ఎరుగగలుగుట —
దీనిని మార్గపు దారము అందురు.
సూక్ష్మమూ గూఢమూ గంభీరమూ అయినవారు,
లోతు కొలవలేనంతటివారు.
కొలవలేము కాబట్టే వారిని కష్టముగా వర్ణిస్తాను:
సందేహిస్తూ, శీతకాలములో నదిని దాటేవారివలె;
జంకుతూ, నలువైపుల పొరుగువారికి భయపడేవారివలె;
గంభీరముగా, అతిథివలె;
కరుగుతూ, కరగబోయే మంచువలె;
స్థూలముగా, చెక్కని దుంగవలె;
విశాలముగా, లోయవలె;
కలగలిసి, బురదనీటివలె.
బురదను నిశ్చలముగా ఉంచి మెల్లగా తేటచేయగలవాడెవడు?
నిశ్చలమైనదాన్ని చిరకాలము కదిలించి మెల్లగా బతికించగలవాడెవడు?
ఈ మార్గమును కాపాడేవాడు నిండాలని కోరడు;
నిండాలని కోరడు కాబట్టే
పాతబడినా క్రొత్తగా మారవలసిన అవసరము లేదు.
నిశ్చలతను దృఢముగా కాపాడు.
పదివేల వస్తువులు ఏకకాలములో లేస్తాయి;
నేను వాటి మరలివచ్చుటను చూస్తాను.
వస్తువులు గుంపులు గుంపులుగా
ఒక్కొక్కటీ తన మూలమునకు మరలుతాయి.
మూలమునకు మరలుటను నిశ్చలత అందురు;
దీనిని జీవితమునకు మరలుట అందురు.
జీవితమునకు మరలుటను శాశ్వతము అందురు;
శాశ్వతమును ఎరుగుటను తేటదనము అందురు.
శాశ్వతమును ఎరుగకుంటే గుడ్డిగా చేసి ఆపద తెచ్చుకుంటారు.
శాశ్వతమును ఎరిగితే సహిస్తారు;
సహిస్తే నిష్పక్షపాతము,
నిష్పక్షపాతమైతే సంపూర్ణము,
సంపూర్ణమైతే ఆకాశమువంటిది,
ఆకాశమైతే మార్గమువంటిది,
మార్గమైతే చిరస్థాయి;
శరీరము పోయినా ఆపద ఉండదు.
ఆ తరువాతివాడు — వారు అతనిని ప్రేమించి పొగడతారు;
ఆ తరువాతివాడు — వారు అతనికి భయపడతారు;
ఆ తరువాతివాడు — వారు అతనిని అవమానిస్తారు.
నమ్మకము చాలకుంటే అవిశ్వాసము పుడుతుంది.
సావధానముగా, అతడు మాటలను విలువగా చూస్తాడు;
పని పూర్తయి కార్యము సాధించబడినప్పుడు,
నూరు కులముల ప్రజలందరూ అంటారు: "మా అంతట మేమే."
తెలివీ జ్ఞానమూ బయటికి వచ్చినప్పుడే గొప్ప మోసము పుడుతుంది;
ఆరుగురు బంధువులు కలహిస్తేనే భక్తీ కరుణా పుడతాయి;
రాజ్యము చీకటిలో చిక్కుకొంటేనే విశ్వాసపాత్రులైన మంత్రులు పుడతారు.
మానవతను త్యజించి న్యాయమును పారవేస్తే ప్రజలు తిరిగి భక్తీ కరుణా పొందుతారు;
నేర్పును త్యజించి లాభమును పారవేస్తే దొంగలూ దోపిడీదారులూ ఉండరు.
ఈ మూడూ అలంకారముగా చాలవు;
కావున వీటిని దేనికైనా ఆధారపరచు:
సహజమైనదాన్ని చూడు, చెక్కని దుంగను ఆలింగనము చేసుకో,
స్వార్థమును తగ్గించు, కోరికలను కుదించు.
"ఔను" అనుటకూ "ఊఁ" అనుటకూ
ఎంత దూరమో?
మంచికీ చెడుకూ
ఎంత దూరమో?
మనుషులు దేనికి భయపడతారో దానికి భయపడకుండా ఉండరాదు.
నిర్జనమైనదీ! దీనికి అంతమే లేదు!
మనుషులంతా ఉత్సాహముగా ఉన్నారు,
గొప్ప విందు చవిచూస్తున్నట్టు,
వసంతములో మేడ ఎక్కుతున్నట్టు.
నేను మాత్రము ఒంటరిగా నిశ్చలముగా, ఏ సూచనా లేకుండా,
ఇంకా నవ్వని శిశువువలె;
అలసిపోయినట్టు, ఎక్కడికీ చేరనట్టు.
మనుషులందరికీ ఏదో మిగిలి ఉంది,
నేను మాత్రము ఒంటరిగా వదిలివేయబడినట్టు.
నాది మూఢుని మనసేమో!
అస్తవ్యస్తముగా ఉన్నదీ!
సామాన్యులు తేటగా ఉంటారు,
నేను మాత్రము ఒంటరిగా మసకగా.
సామాన్యులు నిశితముగా ఉంటారు,
నేను మాత్రము ఒంటరిగా మందముగా.
సముద్రమువలె ప్రశాంతమైనదీ;
ఆగని గాలివలె ఎగిరిపోయేదీ.
మనుషులందరికీ ప్రయోజనము ఉంది,
నేను మాత్రము ఒంటరిగా మొద్దువలె, పల్లెటూరివాడివలె.
నేను ఇతరులకంటే వేరుగా ఉన్నాను —
నేను పోషించే తల్లిని విలువగా చూస్తాను.
మార్గమునే అనుసరిస్తుంది.
మార్గము వస్తువుగా
అస్పష్టమూ మసకమూ మాత్రమే.
మసకమూ! అస్పష్టమూ! దానిలో ఆకారము ఉంది;
అస్పష్టమూ! మసకమూ! దానిలో వస్తువు ఉంది.
గాఢమూ! చీకటీ! దానిలో సారము ఉంది;
ఆ సారము మిక్కిలి నిజమైనది, దానిలో నమ్మకము ఉంది.
నేటినుండి పూర్వమువరకూ
దాని పేరు తొలగదు;
అది సర్వ ఆరంభములను చూస్తుంది.
సర్వ ఆరంభముల స్వరూపమును నేనెలా ఎరుగుదును?
దీనివల్లనే.
వక్రమైనది సరళమవుతుంది,
గుంటనైనది నిండుతుంది,
చిరిగినది క్రొత్తదవుతుంది,
తక్కువ ఉంటే పొందుతారు,
ఎక్కువ ఉంటే తికమకపడతారు.
అందుకే ఋషి ఏకమును ఆలింగనము చేసి
లోకమునకు నమూనా అవుతాడు.
తనను తాను చూపడు కాబట్టే తేటగా ఉంటాడు;
తనను తాను సరైనవాడని అనడు కాబట్టే వెలుగుతాడు;
తనను తాను పొగడడు కాబట్టే పని సాధిస్తాడు;
తనను తాను గొప్ప చేసుకోడు కాబట్టే చిరకాలము నిలుస్తాడు.
అతడు పోటీపడడు కాబట్టే
లోకములో ఎవరూ అతనితో పోటీపడలేరు.
"వంగినది సంపూర్ణమవుతుంది" అని పూర్వము అన్నది
ఖాళీ మాటా? నిజముగా, సంపూర్ణమై అది మరలివస్తుంది.
కావున సుడిగాలి ఉదయమంతా నిలవదు,
పెనువాన దినమంతా కురవదు.
వీటిని చేసేదెవరు? ఆకాశమూ భూమీ.
ఆకాశమూ భూమీ కూడా చిరకాలము నిలుపలేకపోతే,
ఇక మనిషి సంగతేమి?
కావున మార్గమును అనుసరించేవాడు మార్గముతో ఒకటవుతాడు;
శక్తిని అనుసరించేవాడు శక్తితో ఒకటవుతాడు;
నష్టమును అనుసరించేవాడు నష్టముతో ఒకటవుతాడు.
మార్గముతో ఒకటైనవాడిని మార్గము కూడా సంతోషముగా పొందుతుంది;
శక్తితో ఒకటైనవాడిని శక్తి కూడా సంతోషముగా పొందుతుంది;
నష్టముతో ఒకటైనవాడిని నష్టము కూడా సంతోషముగా పొందుతుంది.
నమ్మకము చాలకుంటే అవిశ్వాసము పుడుతుంది.
పెద్ద అడుగులు వేసేవాడు నడవలేడు.
తనను తాను చూపేవాడు తేటగా ఉండడు,
తనను తాను సరైనవాడని అనేవాడు వెలగడు,
తనను తాను పొగడేవాడు పని సాధించడు,
తనను తాను గొప్ప చేసుకొనేవాడు చిరకాలము నిలవడు.
ఇవి మార్గమునకు
మిగిలిన అన్నమూ, పనికిరాని మొల అంటిల్లు వంటివి.
వస్తువులు కూడా వీటిని ద్వేషిస్తాయేమో;
కావున మార్గము గలవాడు వీటిలో నిలవడు.
ఆకాశమునకూ భూమికీ ముందే పుట్టినది.
నిశ్శబ్దమూ! శూన్యమూ!
ఒంటరిగా నిలిచి మారదు,
అంతటా తిరిగి అలసదు;
దీనిని లోకమునకు తల్లిగా చేయవచ్చు.
దాని పేరు నాకు తెలియదు;
దానికి "మార్గము" అని అక్షరము పెడతాను,
బలవంతముగా "మహత్తు" అని పేరు పెడతాను.
మహత్తు అంటే సాగిపోవుట,
సాగిపోవుట అంటే దూరమవుట,
దూరమవుట అంటే మరలివచ్చుట.
కావున మార్గము మహత్తరమైనది, ఆకాశము మహత్తరమైనది,
భూమి మహత్తరమైనది, రాజు కూడా మహత్తరమైనవాడు.
లోకములో నాలుగు మహత్తులు ఉన్నాయి,
రాజు వాటిలో ఒకటిగా నిలుస్తాడు.
మనిషి భూమిని అనుసరిస్తాడు,
భూమి ఆకాశమును అనుసరిస్తుంది,
ఆకాశము మార్గమును అనుసరిస్తుంది,
మార్గము తనంతట తానైనదానిని అనుసరిస్తుంది.
నిశ్చలత చంచలతకు అధిపతి.
అందుకే ఋషి దినమంతా నడిచినా
తన బరువైన సామాను వదలడు.
అందమైన దృశ్యములు ఉన్నా,
అతడు నిర్లిప్తముగా సుఖముగా నిలుస్తాడు.
పదివేల రథముల ప్రభువు
తన శరీరముతో లోకమును తేలికగా ఎలా చూస్తాడు?
తేలికైతే మూలము కోల్పోతాడు,
చంచలమైతే అధిపత్యము కోల్పోతాడు.
మంచి మాట మచ్చనూ దోషమునూ వదలదు;
మంచి లెక్క పుల్లలను వాడదు;
మంచి మూత గడియ లేకున్నా తెరవలేనట్టు మూస్తుంది;
మంచి ముడి తాడు లేకున్నా విప్పలేనట్టు కడుతుంది.
అందుకే ఋషి నిత్యము మనుషులను బాగుగా రక్షిస్తాడు,
కావున ఎవరినీ వదలడు;
నిత్యము వస్తువులను బాగుగా రక్షిస్తాడు, కావున దేనినీ వదలడు.
దీనిని దాచిన తేటదనము అందురు.
కావున మంచివాడు చెడ్డవాడికి గురువు;
చెడ్డవాడు మంచివాడికి సాధనము.
తన గురువును విలువగా చూడకున్నా, తన సాధనమును ప్రేమించకున్నా —
తెలివైనవాడైనా పెద్ద భ్రమలో ఉన్నాడు.
దీనిని ముఖ్యమైన సూక్ష్మము అందురు.
లోకమునకు కాలువ అవు.
లోకమునకు కాలువ అయితే
శాశ్వత శక్తి విడిపోదు,
తిరిగి శిశువులోకి మరలుతావు.
తెలుపును ఎరిగి నలుపును కాపాడు,
లోకమునకు నమూనా అవు.
లోకమునకు నమూనా అయితే
శాశ్వత శక్తి తప్పిపోదు,
తిరిగి అనంతమునకు మరలుతావు.
గౌరవమును ఎరిగి అవమానమును కాపాడు,
లోకమునకు లోయ అవు.
లోకమునకు లోయ అయితే
శాశ్వత శక్తి నిండుతుంది,
తిరిగి చెక్కని దుంగలోకి మరలుతావు.
చెక్కని దుంగ చెక్కబడితే పాత్రలవుతుంది;
ఋషి దానిని వాడితే అధికారుల నాయకుడవుతాడు.
కావున మహా చెక్కడము చీల్చదు.
అది సాధ్యము కాదని నేను చూస్తాను.
లోకము దైవిక పాత్ర, దానిని పని చేయలేము;
పని చేసేవాడు దాన్ని చెడగొడతాడు,
పట్టుకొనేవాడు దాన్ని కోల్పోతాడు.
కావున వస్తువులు ఒక్కోసారి ముందు, ఒక్కోసారి వెనుక;
ఒక్కోసారి ఊదుతూ, ఒక్కోసారి రొప్పుతూ;
ఒక్కోసారి బలముగా, ఒక్కోసారి బలహీనముగా;
ఒక్కోసారి పైకి, ఒక్కోసారి కూలుతూ.
అందుకే ఋషి అతిశయమును వదులుతాడు,
ఆడంబరమును వదులుతాడు, అతివ్యాప్తిని వదులుతాడు.
ఆయుధములతో లోకమును బలవంతపెట్టడు.
ఆ పని మరలివస్తుంది.
సైన్యము నిలిచిన చోట ముళ్ళపొదలు పుడతాయి;
పెద్ద యుద్ధము తరువాత తప్పక కరవు సంవత్సరము వస్తుంది.
మంచివాడు ఫలితము సాధించి ఆగుతాడు,
బలవంతముగా పట్టుకోడు.
ఫలితము సాధించి పొగడడు,
ఫలితము సాధించి డంబము చూపడు,
ఫలితము సాధించి గర్వించడు.
తప్పనిసరై ఫలితము సాధిస్తాడు,
ఫలితము సాధించి బలవంతము చేయడు.
వస్తువులు బలిస్తే ముసలివవుతాయి;
దీనిని మార్గరహితము అందురు.
మార్గరహితమైనది త్వరగా అంతమవుతుంది.
వస్తువులు వాటిని ద్వేషిస్తాయేమో;
కావున మార్గము గలవాడు వాటిలో నిలవడు.
పెద్దమనిషి నివసించునపుడు ఎడమదిక్కును విలువగా చూస్తాడు;
ఆయుధములు వాడునపుడు కుడిదిక్కును విలువగా చూస్తాడు.
ఆయుధములు అశుభ పరికరములు, పెద్దమనిషి పరికరములు కావు;
తప్పనిసరై వాటిని వాడేటప్పుడు
నిర్లిప్తతను అత్యుత్తమముగా ఎంచుతాడు.
గెలిచినా అందులో అందమును చూడడు;
అందమును చూసేవాడు మనుషులను చంపుటలో సంతోషించేవాడు.
మనుషులను చంపుటలో సంతోషించేవాడు
లోకములో తన కోరిక నెరవేర్చుకోలేడు.
శుభకార్యములలో ఎడమదిక్కు గౌరవము,
అశుభకార్యములలో కుడిదిక్కు గౌరవము.
ఉపసేనాని ఎడమదిక్కున,
ప్రధాన సేనాని కుడిదిక్కున నిలుస్తారు —
అంటే అంత్యక్రియల ఆచారముతో దాన్ని జరుపుతారని.
అనేకులను చంపినందుకు
దుఃఖముతో శోకముతో రోదిస్తారు;
యుద్ధములో గెలిచినా అంత్యక్రియల ఆచారముతో దాన్ని జరుపుతారు.
చెక్కని దుంగ చిన్నదైనా
లోకములో ఎవరూ దానిని దాసునిగా చేయలేరు.
ప్రభువులూ రాజులూ దానిని కాపాడగలిగితే
పదివేల వస్తువులు తమంతట తామే లొంగుతాయి.
ఆకాశమూ భూమీ కలిసి తీయని మంచును కురిపిస్తాయి;
ఎవరూ ఆజ్ఞాపించకున్నా ప్రజలు తమంతట తామే సమానముగా పంచుకుంటారు.
మొదట క్రమమేర్పడినప్పుడు పేర్లు పుడతాయి;
పేర్లు ఇప్పటికే ఉన్నప్పుడు
ఎక్కడ ఆగాలో ఎరుగవలెను;
ఎక్కడ ఆగాలో ఎరిగితే ఆపద ఉండదు.
లోకములోని మార్గమును పోల్చితే
సెలయేళ్ళూ లోయలూ నదులకూ సముద్రములకూ ఉన్నట్టుంది.
తనను తాను ఎరిగేవాడు తేటగలవాడు.
ఇతరులను గెలిచేవాడికి బలము ఉంది,
తనను తాను గెలిచేవాడు బలవంతుడు.
తృప్తి ఎరిగేవాడు ధనవంతుడు.
దృఢముగా నడిచేవాడికి సంకల్పము ఉంది.
తన స్థానమును కోల్పోనివాడు చిరకాలము నిలుస్తాడు.
చనిపోయినా నశించనివాడు చిరాయువు.
అది ఎడమకూ కుడికీ సాగగలదు.
పదివేల వస్తువులు దానిపై ఆధారపడి పుడతాయి, అది తిరస్కరించదు;
పని పూర్తయినా పేరు కోరదు.
పదివేల వస్తువులకు వస్త్రమూ పోషణా ఇచ్చినా అధిపతి కాదు;
నిత్యము కోరిక లేనిది కావున దాన్ని "చిన్నది" అనవచ్చు.
పదివేల వస్తువులు దానికి మరలినా అధిపతి కాదు;
దాన్ని "మహత్తరమైనది" అనవచ్చు.
అది చివరివరకూ తనను తాను గొప్ప చేసుకోదు కాబట్టే
తన మహత్తును సాధించగలదు.
వచ్చినా హాని ఉండదు — శాంతీ సమతూకమూ సమృద్ధీ.
సంగీతమూ ఆహారమూ దారినపోయే బాటసారిని ఆపుతాయి.
మార్గము నోటినుండి వెలువడితే
నీరసముగా, రుచి లేనట్టు ఉంటుంది;
చూసినా కంటికి చాలదు,
విన్నా చెవికి చాలదు,
వాడినా అయిపోదు.
దాన్ని బలహీనపరచాలంటే మొదట తప్పక దాన్ని బలపరచు;
దాన్ని పడగొట్టాలంటే మొదట తప్పక దాన్ని లేపు;
దాన్ని లాక్కోవాలంటే మొదట తప్పక దాన్ని ఇవ్వు.
దీనిని సూక్ష్మ తేటదనము అందురు.
మెత్తనిదీ బలహీనమైనదీ కఠినమైనదానినీ బలమైనదానినీ గెలుస్తాయి.
చేపను లోతునుండి తీయరాదు;
రాజ్యపు పదునైన ఆయుధములను ప్రజలకు చూపరాదు.
ప్రభువులూ రాజులూ దానిని కాపాడగలిగితే
పదివేల వస్తువులు తమంతట తామే మారుతాయి.
మారుతూ కోరిక పుడితే,
నేను దాన్ని పేరు లేని చెక్కని దుంగతో అణచుతాను.
పేరు లేని చెక్కని దుంగకు
కోరిక కూడా ఉండదు.
కోరిక లేక నిశ్చలమైతే
లోకము తమంతట తానే నిలబడుతుంది.
ఆకాశము ఏకమును పొంది తేటగా అయింది,
భూమి ఏకమును పొంది స్థిరముగా అయింది,
దేవతలు ఏకమును పొంది చైతన్యవంతులయ్యారు,
లోయలు ఏకమును పొంది నిండాయి,
పదివేల వస్తువులు ఏకమును పొంది పుట్టాయి,
ప్రభువులూ రాజులూ ఏకమును పొంది లోకమునకు సరిదిద్దువారయ్యారు.
దీని పరిణామము ఇది:
ఆకాశము తేటగా లేకుంటే చీలిపోతుందేమో;
భూమి స్థిరముగా లేకుంటే బద్దలవుతుందేమో;
దేవతలు చైతన్యవంతులుగా లేకుంటే ఆగిపోతారేమో;
లోయలు నిండకుంటే ఎండిపోతాయేమో;
పదివేల వస్తువులు పుట్టకుంటే నశిస్తాయేమో;
ప్రభువులూ రాజులూ ఉన్నతముగా లేకుంటే కూలుతారేమో.
కావున ఘనమునకు నీచమే మూలము,
ఉన్నతమునకు తక్కువదే పునాది.
అందుకే ప్రభువులూ రాజులూ తమను "అనాథ", "ఏకాకి", "అపాత్ర" అని పిలుచుకుంటారు.
ఇది నీచమును మూలముగా చేసుకొనుట కాదా? కాదా?
కావున అనేక రథములను లెక్కిస్తే రథమే మిగలదు.
రత్నమువలె మెరవాలని కోరకు,
రాతివలె గరుకుగా ఉండు.
బలహీనతే మార్గపు వాడుక.
లోకపు పదివేల వస్తువులు ఉనికినుండి పుడతాయి,
ఉనికి లేమినుండి పుడుతుంది.
మధ్యమ శిష్యుడు మార్గమును విన్నప్పుడు ఉన్నట్టూ లేనట్టూ ఉంటాడు;
అధమ శిష్యుడు మార్గమును విన్నప్పుడు గట్టిగా నవ్వుతాడు.
నవ్వకుంటే అది మార్గము కావడానికి చాలదు.
కావున ఇలా ఒక సూక్తి ఉంది:
తేటైన మార్గము మసకగా కనబడుతుంది,
ముందుకుసాగే మార్గము వెనక్కి పోతున్నట్టు కనబడుతుంది,
సమమైన మార్గము గరుకుగా కనబడుతుంది.
ఉత్తమ శక్తి లోయవలె కనబడుతుంది,
గొప్ప తెలుపు మాసినట్టు కనబడుతుంది,
విశాల శక్తి చాలనట్టు కనబడుతుంది,
స్థిర శక్తి బద్ధకముగా కనబడుతుంది,
సహజ నిజము మారుతున్నట్టు కనబడుతుంది.
మహా చతురస్రమునకు మూలలు ఉండవు,
మహా పాత్ర ఆలస్యముగా పూర్తవుతుంది,
మహా స్వరము విరళముగా వినబడుతుంది,
మహా ప్రతిమకు ఆకారము ఉండదు.
మార్గము దాగినది, పేరు లేనిది.
మార్గము మాత్రమే బాగుగా ఇచ్చి పూర్తిచేస్తుంది.
ఏకము రెంటిని పుట్టిస్తుంది,
రెండు మూడింటిని పుట్టిస్తుంది,
మూడు పదివేల వస్తువులను పుట్టిస్తుంది.
పదివేల వస్తువులు యిన్ను వీపున మోసి యాంగ్ను ఆలింగనము చేస్తాయి;
సంగమించే ప్రాణము సామరస్యమవుతుంది.
మనుషులు ద్వేషించేవి "అనాథ", "ఏకాకి", "అపాత్ర" మాత్రమే;
అయినా రాజులూ ప్రభువులూ వాటినే బిరుదులుగా చేసుకుంటారు.
కావున వస్తువులు ఒక్కోసారి తగ్గి పెరుగుతాయి,
ఒక్కోసారి పెరిగి తగ్గుతాయి.
మనుషులు బోధించేదాన్ని నేను కూడా బోధిస్తాను:
బలవంతులు సహజ మరణము పొందరు.
దీనినే నా బోధకు మూలముగా చేసుకుంటాను.
లోకములోని అత్యంత కఠినమైనదానిపై దౌడు తీస్తుంది.
ఉనికి లేనిది సందు లేనిదానిలోకి ప్రవేశిస్తుంది;
దీనివల్లనే నిష్క్రియకు లాభమున్నదని ఎరుగుదును.
మాటలేని బోధ, నిష్క్రియ లాభము —
లోకములో వీటికి చేరేవి అరుదు.
శరీరమూ సరుకూ — ఏది ఎక్కువ?
లాభమూ నష్టమూ — ఏది వ్యాధి?
కావున మిక్కిలి ప్రేమిస్తే తప్పక గొప్ప వ్యయము;
ఎక్కువ దాస్తే తప్పక గొప్ప నష్టము.
తృప్తి ఎరిగితే అవమానము ఉండదు,
ఎక్కడ ఆగాలో ఎరిగితే ఆపద ఉండదు;
అలా చిరకాలము నిలవవచ్చు.
అయినా దాని వాడుక చెడదు.
మహా నిండుదనము ఖాళీవలె కనబడుతుంది,
అయినా దాని వాడుక అడుగంటదు.
మహా సరళత వంకరవలె కనబడుతుంది,
మహా నేర్పు మొద్దుతనమువలె కనబడుతుంది,
మహా వాక్చాతుర్యము నత్తివలె కనబడుతుంది.
చంచలత చలిని గెలుస్తుంది,
నిశ్చలత వేడిని గెలుస్తుంది.
తేటదనమూ నిశ్చలతా లోకమునకు సరిదిద్దునవి.
గుఱ్ఱములను పొలములు దున్నుటకు తిప్పి పంపుతారు.
లోకములో మార్గము లేకుంటే
యుద్ధపు గుఱ్ఱములు పొలిమేరలలో ఈనుతాయి.
తృప్తి ఎరుగకపోవుటకంటే గొప్ప విపత్తు లేదు;
పొందాలనే కోరికకంటే గొప్ప తప్పు లేదు.
కావున తృప్తి ఎరిగిన తృప్తి
నిత్యము తృప్తికరమే.
కిటికీలోంచి చూడకుండా ఆకాశపు మార్గమును చూడవచ్చు.
ఎంత దూరము పోతే
అంత తక్కువ ఎరుగుదురు.
అందుకే ఋషి నడవకుండానే ఎరుగుతాడు,
చూడకుండానే పేరుపెడతాడు,
చేయకుండానే సాధిస్తాడు.
మార్గమును సాధించుటలో దినదినమూ తగ్గుతుంది.
తగ్గుతూ మరల తగ్గుతూ
నిష్క్రియకు చేరుకుంటుంది.
నిష్క్రియ, అయినా చేయనిదేమీ లేదు.
లోకమును నిత్యము పని లేకుండా చేజిక్కించుకుంటారు;
పని మొదలైతే
లోకమును చేజిక్కించుకొనుటకు చాలదు.
నూరు కులముల ప్రజల మనసునే తన మనసుగా చేసుకుంటాడు.
మంచివారికి నేను మంచి చేస్తాను;
మంచి కానివారికీ నేను మంచి చేస్తాను — శక్తి మంచిది.
నమ్మకమైనవారిని నేను నమ్ముతాను;
నమ్మకము కానివారినీ నేను నమ్ముతాను — శక్తి నమ్మకమైనది.
ఋషి లోకములో నిరాడంబరముగా ఉంటాడు,
లోకము కోసము తన మనసును కలగలుపుతాడు.
నూరు కులముల ప్రజలందరూ తమ చెవులనూ కళ్ళనూ దానిపై నిలుపుతారు;
ఋషి వారందరినీ శిశువులవలె చూస్తాడు.
బతుకు వైపు వారు పదిలో ముగ్గురు;
చావు వైపు వారు పదిలో ముగ్గురు;
బతుకుతూనే చావుభూమిలోకి కదిలేవారు పదిలో ముగ్గురు.
ఎందుకు?
తమ బతుకును మిక్కిలి బతికిస్తారు కావున.
బతుకును బాగుగా కాపాడేవాడు
నేలపై నడిచినా ఖడ్గమృగమునూ పులినీ ఎదుర్కోడు,
సైన్యములోకి పోయినా కవచమూ ఆయుధమూ ధరించడని విన్నాను.
ఖడ్గమృగమునకు కొమ్ము దింపే చోటు లేదు,
పులికి గోరు నాటే చోటు లేదు,
ఆయుధమునకు అంచు దూర్చే చోటు లేదు.
ఎందుకు?
అతనికి చావుభూమి లేదు కావున.
శక్తి దానిని పోషిస్తుంది,
వస్తువు దానికి రూపమిస్తుంది,
పరిస్థితి దానిని పూర్తిచేస్తుంది.
అందుకే పదివేల వస్తువులలో
మార్గమును గౌరవించనిదీ శక్తిని విలువగా చూడనిదీ లేదు.
మార్గపు గౌరవమూ శక్తి విలువా
ఎవరూ ఆజ్ఞాపించకున్నా నిత్యము తనంతట తానైనవి.
కావున మార్గము దానిని పుట్టిస్తుంది, శక్తి దానిని పోషిస్తుంది;
పెంచుతుంది, పోషిస్తుంది, స్థిరపరుస్తుంది, పరిపక్వము చేస్తుంది,
కాపాడుతుంది, కప్పుతుంది.
పుట్టిస్తుంది కానీ స్వంతము చేసుకోదు,
చేస్తుంది కానీ ఆధారపడదు,
పెంచుతుంది కానీ ఏలదు.
దీనిని గూఢమైన శక్తి అందురు.
దానిని లోకమునకు తల్లిగా ఎంచు.
తల్లిని పొందిన తరువాత దాని బిడ్డను ఎరుగవచ్చు;
బిడ్డను ఎరిగిన తరువాత మరల తల్లిని కాపాడితే
శరీరము పోయినా ఆపద ఉండదు.
నీ నోటిని మూసివేయి, నీ ద్వారమును మూసివేయి —
జీవితమంతా అలసిపోవు.
నీ నోటిని తెరిచి, నీ పనులను పెంచితే —
జీవితమంతా రక్షణ ఉండదు.
చిన్నదాన్ని చూడగలుగుటను తేటదనము అందురు,
మెత్తదనమును కాపాడుటను బలము అందురు.
దాని కాంతిని వాడి తిరిగి దాని తేటదనమునకు మరలు;
నీకు హాని రానీయకు.
దీనిని శాశ్వతమును అభ్యసించుట అందురు.
గొప్ప మార్గములో నడిస్తే,
తప్పుదారి పట్టుటనే భయపడతాను.
గొప్ప మార్గము మిక్కిలి సమమైనది,
అయినా ప్రజలు అడ్డదారులను ఇష్టపడతారు.
కొలువులు మిక్కిలి శుభ్రముగా,
పొలములు మిక్కిలి కలుపుమయముగా,
గాదెలు మిక్కిలి ఖాళీగా ఉన్నాయి;
అయినా వారు చిత్రవస్త్రములు ధరించి,
పదునైన కత్తులు కట్టుకొని,
తిండీ పానీయమూ మొహమొత్తునంత తిని,
సంపదా సరుకూ మిక్కిలి కూడబెట్టుకుంటారు.
దీనిని దొంగల డంబము అందురు.
ఇది మార్గము కాదు గదా!
బాగుగా పట్టుకొన్నవాడు జారిపోడు;
సంతానము తరతరాలుగా అర్చనలు ఆపరు.
దానిని శరీరములో సాధిస్తే శక్తి నిజమవుతుంది;
దానిని కుటుంబములో సాధిస్తే శక్తి మిగులవుతుంది;
దానిని ఊరిలో సాధిస్తే శక్తి పెరుగుతుంది;
దానిని రాజ్యములో సాధిస్తే శక్తి సమృద్ధమవుతుంది;
దానిని లోకములో సాధిస్తే శక్తి అంతటా వ్యాపిస్తుంది.
కావున శరీరముతో శరీరమును చూడు,
కుటుంబముతో కుటుంబమును చూడు,
ఊరితో ఊరిని చూడు,
రాజ్యముతో రాజ్యమును చూడు,
లోకముతో లోకమును చూడు.
లోకము ఇలా ఉన్నదని నేనెలా ఎరుగుదును?
దీనివల్లనే.
నెత్తురు కారే శిశువుతో సమానము.
తేనెటీగలూ తేళ్ళూ పాములూ కుట్టవు,
క్రూరమృగములు దాడి చేయవు,
ఎర పక్షులు పంజా వేయవు.
ఎముకలు మెత్తగా, కండరములు సున్నితముగా ఉన్నా పిడికిలి బిగుతుగా ఉంటుంది.
ఆడు-మగ సంగమము ఎరుగకున్నా సంపూర్ణముగా లేస్తుంది —
సారము పరాకాష్ఠకు చేరుటే ఇది.
దినమంతా అరిచినా గొంతు బొంగురుపోదు —
సామరస్యము పరాకాష్ఠకు చేరుటే ఇది.
సామరస్యము ఎరుగుటను శాశ్వతము అందురు,
శాశ్వతము ఎరుగుటను తేటదనము అందురు.
బతుకును పెంచుటను అపశకునము అందురు;
మనసు ప్రాణమును ఆజ్ఞాపించుటను బలవంతము అందురు.
వస్తువులు బలిస్తే ముసలివవుతాయి;
దీనిని మార్గరహితము అందురు.
మార్గరహితమైనది త్వరగా అంతమవుతుంది.
మాట్లాడేవాడు ఎరుగడు.
నీ నోటిని మూసివేయి, నీ ద్వారమును మూసివేయి,
నీ పదునును మొద్దుపరుచు, నీ చిక్కులను విప్పు,
నీ కాంతిని మెత్తపరుచు, నీ ధూళితో ఒకటవు.
దీనిని గూఢమైన ఐక్యత అందురు.
కావున దానిని దగ్గరచేసుకోనూ లేము, దూరముచేసుకోనూ లేము;
లాభము చేకూర్చనూ లేము, హాని చేయనూ లేము;
గౌరవించనూ లేము, నీచముగా చూడనూ లేము.
కావున అది లోకమునకు విలువైనది.
చమత్కారముతో ఆయుధములను వాడు,
పని లేకుండా లోకమును చేజిక్కించుకో.
ఇది ఇలాగని నేనెలా ఎరుగుదును? దీనివల్లనే.
లోకములో నిషేధములు ఎక్కువైతే ప్రజలు మరింత పేదవుతారు;
ప్రజలవద్ద పదునైన ఆయుధములు ఎక్కువైతే రాజ్యము మరింత చీకటిలో పడుతుంది;
మనుషులలో నేర్పు ఎక్కువైతే విచిత్ర వస్తువులు మరింత పుడతాయి;
చట్టములూ ఆజ్ఞలూ ఎక్కువ వెలుగులోకి వస్తే దొంగలూ దోపిడీదారులూ ఎక్కువవుతారు.
అందుకే ఋషి అంటాడు:
"నేను నిష్క్రియముగా ఉంటే ప్రజలు తమంతట తామే మారుతారు;
నేను నిశ్చలతను ప్రేమిస్తే ప్రజలు తమంతట తామే సరిపోతారు;
నేను పని లేకుండా ఉంటే ప్రజలు తమంతట తామే ధనవంతులవుతారు;
నేను కోరిక లేకుండా ఉంటే ప్రజలు తమంతట తామే చెక్కని దుంగవలె అవుతారు."
పాలన నిశితముగా ఉంటే ప్రజలు లోపభూయిష్టముగా ఉంటారు.
విపత్తూ! శుభము దాని ఆధారము;
శుభమూ! విపత్తు దానిలో దాగినది.
దాని అంతము ఎవరు ఎరుగుదురు? దానికి సరైనదంటూ లేదు.
సరైనది తిరిగి చమత్కారమవుతుంది,
మంచి తిరిగి రక్కసిదవుతుంది.
మనుషుల భ్రమ నిజముగా చాలాకాలము నిలిచింది.
అందుకే ఋషి చతురస్రముగా ఉన్నా చీల్చడు,
పదునుగా ఉన్నా గీయడు,
సరళముగా ఉన్నా విర్రవీగడు,
కాంతిమంతముగా ఉన్నా మిరుమిట్లు గొల్పడు.
పొదుపువంటిదేదీ లేదు.
పొదుపు మాత్రమే ముందుగా సిద్ధపడుట అందురు;
ముందుగా సిద్ధపడుటను శక్తిని పదేపదే కూడబెట్టుట అందురు;
శక్తిని పదేపదే కూడబెడితే గెలవలేనిదేదీ లేదు;
గెలవలేనిదేదీ లేకుంటే ఎవరూ దాని అంతమును ఎరుగరు;
దాని అంతమును ఎవరూ ఎరుగకుంటే రాజ్యమును కలిగివుండవచ్చు;
రాజ్యపు తల్లిని కలిగివుంటే చిరకాలము నిలవవచ్చు.
దీనిని లోతైన వేరు, గట్టి కాండము అందురు —
చిరాయువుకూ చిరదృష్టికీ మార్గము.
మార్గముతో లోకమును పాలిస్తే
దాని దయ్యములు దైవశక్తి చూపవు;
దయ్యములు దైవశక్తి చూపవని కాదు,
వాటి దైవశక్తి మనుషులకు హాని చేయదు;
వాటి దైవశక్తి మనుషులకు హాని చేయదని కాదు,
ఋషి కూడా మనుషులకు హాని చేయడు.
ఈ రెండూ ఒకదానికొకటి హాని చేయవు కావున
శక్తి పరస్పరము మరలివస్తుంది.
లోకపు సంగమము,
లోకపు ఆడుది.
ఆడుది నిత్యము నిశ్చలతతో మగదాన్ని గెలుస్తుంది,
నిశ్చలతతో దిగువన ఉంటుంది.
కావున పెద్ద రాజ్యము చిన్న రాజ్యమునకు దిగువన ఉంటే చిన్న రాజ్యమును పొందుతుంది;
చిన్న రాజ్యము పెద్ద రాజ్యమునకు దిగువన ఉంటే పెద్ద రాజ్యమును పొందుతుంది.
కావున ఒకటి దిగువన ఉండి పొందుతుంది,
మరొకటి దిగువన ఉన్నందున పొందబడుతుంది.
పెద్ద రాజ్యము మనుషులను కలిపి పోషించాలని మాత్రమే కోరుతుంది;
చిన్న రాజ్యము లోపలికి వెళ్ళి సేవించాలని మాత్రమే కోరుతుంది.
రెండూ తమ కోరిక పొందాలంటే
పెద్దదే దిగువన ఉండుట మేలు.
మంచివాడి సంపద,
చెడ్డవాడి రక్షణ.
అందమైన మాటలు అమ్మకమునకు పనికొస్తాయి,
గౌరవప్రదమైన నడత మనుషులకు అదనమవుతుంది.
మనిషి చెడ్డవాడైనా అతనిని ఎందుకు వదలాలి?
కావున చక్రవర్తిని నిలిపి మూడు మంత్రులను నియమించునపుడు,
నాలుగు గుఱ్ఱముల ముందు రత్నపు పలకలు సమర్పించినా
కూర్చుని ఈ మార్గమును ముందుకు తెచ్చుటకు అది సాటిరాదు.
పూర్వము ఈ మార్గమును ఎందుకు విలువగా చూసేవారు?
"కోరితే పొందుతారు, తప్పు చేసినా క్షమింపబడతారు" అన్నందుకు కాదా?
కావున అది లోకమునకు విలువైనది.
పెద్దదాన్నీ చిన్నదాన్నీ, ఎక్కువదాన్నీ తక్కువదాన్నీ;
పగను శక్తితో తీర్చు.
కష్టమైనదాన్ని అది సులభముగా ఉన్నప్పుడే చేపట్టు,
పెద్దదాన్ని అది సూక్ష్మముగా ఉన్నప్పుడే చేయి.
లోకపు కష్టమైన పనులు తప్పక సులభమైనదానితో మొదలవుతాయి,
లోకపు పెద్ద పనులు తప్పక సూక్ష్మమైనదానితో మొదలవుతాయి.
అందుకే ఋషి చివరివరకూ పెద్దది చేయడు,
కావున తన మహత్తును సాధించగలడు.
తేలికగా అంగీకరించేవాడికి నమ్మకము తక్కువ,
మిక్కిలి సులభమైనదానికి మిక్కిలి కష్టము.
అందుకే ఋషి కూడా దాన్ని కష్టముగా ఎంచుతాడు,
కావున చివరివరకూ కష్టమేదీ ఉండదు.
ఇంకా సూచన లేనిదాన్ని ఆలోచించుట సులభము.
పెళుసుగా ఉన్నది సులభముగా విరుగుతుంది,
సూక్ష్మముగా ఉన్నది సులభముగా చెదరుతుంది.
ఇంకా లేనప్పుడే దానిని చేయి,
ఇంకా కలత లేనప్పుడే దానిని సరిదిద్దు.
కౌగిలింత చెట్టు వెంట్రుక కొననుండి పుడుతుంది;
తొమ్మిది అంతస్తుల మేడ పిడికెడు మట్టినుండి లేస్తుంది;
వేయి మైళ్ళ ప్రయాణము కాలికింది అడుగుతో మొదలవుతుంది.
చేసేవాడు దాన్ని చెడగొడతాడు,
పట్టుకొనేవాడు దాన్ని కోల్పోతాడు.
అందుకే ఋషి నిష్క్రియముగా ఉంటాడు కావున చెడగొట్టడు,
పట్టుకోడు కావున కోల్పోడు.
ప్రజలు తమ పనులలో
తరచు దాదాపు పూర్తయ్యేసమయమునకే చెడగొడతారు.
మొదటివలెనే చివరనూ జాగ్రత్తగా ఉంటే
చెడగొట్టిన పనేదీ ఉండదు.
అందుకే ఋషి కోరకుండా కోరుతాడు,
దొరకని సరుకును విలువగా చూడడు;
నేర్వకుండా నేర్చుకుంటాడు,
మనుషులు దాటిపోయినదానికి మరలుతాడు.
పదివేల వస్తువులకు తనంతట తానైనదానిలో సాయపడుతాడే గానీ
సాహసించి చేయడు.
ప్రజలను తేటపరచుటకు కాదు, మూఢులను చేయుటకు వాడారు.
ప్రజలను పాలించుట కష్టమవుటకు
వారి తెలివి ఎక్కువగుటే కారణము.
కావున తెలివితో రాజ్యమును పాలించుట రాజ్యమునకు దొంగతనము;
తెలివి లేకుండా రాజ్యమును పాలించుట రాజ్యమునకు మేలు.
ఈ రెంటినీ ఎరుగుటే ప్రమాణము.
ఈ ప్రమాణమును నిత్యము ఎరుగుటను గూఢమైన శక్తి అందురు.
గూఢమైన శక్తి లోతైనదీ! దూరమైనదీ!
వస్తువులకు వ్యతిరేకముగా మరలుతుంది,
అటుపైనే మహా అనుకూలతకు చేరుకుంటుంది.
ఎందుకంటే అవి బాగుగా దిగువన ఉంటాయి;
అందుకే అవి నూరు లోయలకు రాజులు కాగలవి.
అందుకే ప్రజలపై పైన ఉండాలంటే
తప్పక మాటలో వారికి దిగువన ఉండవలెను;
ప్రజలకు ముందు ఉండాలంటే
తప్పక శరీరముతో వారి వెనుక ఉండవలెను.
అందుకే ఋషి పైన ఉన్నా ప్రజలకు భారము కాదు,
ముందు ఉన్నా ప్రజలకు హాని చేయడు.
అందుకే లోకము సంతోషముగా అతనిని ముందుకు నెడుతుంది, విసుగు చెందదు.
అతడు పోటీపడడు కావున
లోకములో ఎవరూ అతనితో పోటీపడలేరు.
అయినా దేనితోనూ పోలనిదని అంటుంది.
మహత్తరమైనది కావున దేనితోనూ పోలదు.
దేనితోనైనా పోలితే ఎప్పుడో అది సూక్ష్మమై ఉండేది!
నాకు మూడు నిధులున్నాయి, వాటిని పట్టుకొని కాపాడతాను.
మొదటిది కరుణ,
రెండవది పొదుపు,
మూడవది లోకమునకు ముందుండ సాహసించకపోవుట.
కరుణ ఉంది కావున ధైర్యము గలవాడను;
పొదుపు ఉంది కావున విశాలము కాగలను;
లోకమునకు ముందుండ సాహసించను కావున పరికరముల నాయకుడను కాగలను.
ఇప్పుడు కరుణను వదిలి ధైర్యమునూ,
పొదుపును వదిలి విశాలతనూ,
వెనుకనుండుటను వదిలి ముందుండుటనూ కోరితే —
చావే!
కరుణతో యుద్ధము చేస్తే గెలుపు,
కరుణతో కాపాడితే దృఢత.
ఆకాశము కాపాడాలనుకున్నదాన్ని
కరుణతో కంచె వేస్తుంది.
మంచిగా పోరాడేవాడు కోపగించడు,
శత్రువును బాగుగా గెలిచేవాడు తలపడడు,
మనుషులను బాగుగా వాడేవాడు వారికి దిగువన ఉంటాడు.
దీనిని పోటీపడని శక్తి అందురు,
దీనిని మనుషుల బలమును వాడుట అందురు,
దీనిని పురాతన ఆకాశముతో సరిపోవుట అందురు.
"నేను ఆతిథేయుడను కావ సాహసించను, అతిథినవుతాను;
ఒక అంగుళము ముందుకు పోను, ఒక అడుగు వెనక్కి పోతాను."
దీనిని నడకలేని నడక అందురు,
చేయిలేని చాచుట,
శత్రువులేని ఎదుర్కొనుట,
ఆయుధములేని పట్టు.
శత్రువును తేలికగా చూడుటకంటే గొప్ప విపత్తు లేదు;
శత్రువును తేలికగా చూస్తే నా నిధులను దాదాపు కోల్పోతాను.
కావున సైన్యములు తలపడినప్పుడు
దుఃఖించేవాడే గెలుస్తాడు.
అయినా లోకములో ఎవరూ వాటిని ఎరుగలేరు, ఆచరించలేరు.
మాటలకు మూలము ఉంది, పనులకు అధిపతి ఉన్నాడు.
ఎవరూ ఎరుగరు కావున వారు నన్ను ఎరుగరు.
నన్ను ఎరిగినవారు అరుదు, నన్ను అనుసరించేవారు విలువైనవారు.
అందుకే ఋషి గోనెపట్ట కప్పుకొని లోపల రత్నమును కలిగివుంటాడు.
ఎరుగకనే ఎరిగినని అనుకొనుట వ్యాధి.
వ్యాధిని వ్యాధిగా ఎంచేవాడు మాత్రమే
వ్యాధి లేనివాడు.
ఋషికి వ్యాధి లేదు,
ఎందుకంటే అతడు వ్యాధిని వ్యాధిగా ఎంచుతాడు;
అందుకే అతనికి వ్యాధి లేదు.
గొప్ప అధికారము వచ్చిపడుతుంది.
వారి నివాసమును ఇరుకుచేయకు,
వారి బతుకును అణచకు.
అణచనప్పుడే
వారు విసుగు చెందరు.
అందుకే ఋషి తనను తాను ఎరుగుతాడే గానీ తనను తాను చూపడు;
తనను తాను ప్రేమిస్తాడే గానీ తనను తాను గొప్ప చేసుకోడు.
కావున అది వదిలి ఇది గ్రహిస్తాడు.
సాహసించకపోవుటపై ధైర్యము బతికిస్తుంది.
ఈ రెంటిలో ఒకటి లాభము, ఒకటి హాని.
ఆకాశము దేనిని ద్వేషిస్తుందో దాని కారణము ఎవరు ఎరుగుదురు?
అందుకే ఋషి కూడా దాన్ని కష్టముగా ఎంచుతాడు.
ఆకాశపు మార్గము —
పోటీపడకనే బాగుగా గెలుస్తుంది,
మాట్లాడకనే బాగుగా బదులిస్తుంది,
పిలవకనే తనంతట తానే వస్తుంది,
నిదానముగా ఉన్నా బాగుగా పన్నుతుంది.
ఆకాశపు వల విశాలమైనది;
అల్లికలు వదులుగా ఉన్నా దానినుండి ఏదీ తప్పించుకోదు.
చావుతో వారిని బెదిరించుట ఎందుకు?
ప్రజలు నిత్యము చావుకు భయపడేటట్టు చేసి
విచిత్రముగా ప్రవర్తించేవాడిని పట్టుకొని చంపగలిగితే
ఎవరు సాహసిస్తారు?
చంపే బాధ్యత గలవాడు ఎప్పుడూ ఉంటాడు, అతడే చంపుతాడు.
చంపే బాధ్యత గలవాడి బదులు చంపుట
మహా వడ్రంగి బదులు చెక్కుటవంటిది.
మహా వడ్రంగి బదులు చెక్కేవాడు
తన చేయిని గాయపరచుకోకుండా ఉండుట అరుదు.
పైవారు పన్నుల ధాన్యమును మిక్కిలి తినుటే కారణము;
అందుకే వారు ఆకలిగొంటారు.
ప్రజలను పాలించుట కష్టమైతే
పైవారు కర్మ చేయుటే కారణము;
అందుకే పాలించుట కష్టము.
ప్రజలు చావును తేలికగా చూస్తే
పైవారు బతుకును మిక్కిలి కోరుటే కారణము;
అందుకే వారు చావును తేలికగా చూస్తారు.
బతుకును పట్టించుకోనివాడే
బతుకును విలువగా చూసేవాడికంటే ప్రజ్ఞావంతుడు.
చనిపోయినపుడు గట్టిగా బిరుసుగా ఉంటాడు.
పదివేల వస్తువులూ గడ్డీ చెట్లూ పుట్టునపుడు మెత్తగా పెళుసుగా ఉంటాయి,
చనిపోయినపుడు ఎండి కొయ్యగా ఉంటాయి.
కావున గట్టిదీ బలమైనదీ చావు వైపువారు,
మెత్తనిదీ బలహీనమైనదీ బతుకు వైపువారు.
అందుకే సైన్యము బలిస్తే గెలవదు,
చెట్టు గట్టిపడితే నరకబడుతుంది.
బలమూ ఘనమూ దిగువన నిలుస్తాయి,
మెత్తదనమూ బలహీనతా పైన నిలుస్తాయి.
పైనున్నదాన్ని క్రిందికి వంచుతుంది,
క్రిందున్నదాన్ని పైకి ఎత్తుతుంది;
మిగులున్నదాన్ని తగ్గిస్తుంది,
చాలనిదాన్ని నింపుతుంది.
ఆకాశపు మార్గము మిగులున్నదాన్ని తగ్గించి చాలనిదాన్ని నింపుతుంది.
మనిషి మార్గము మాత్రము అలా కాదు;
చాలనిదాన్ని తగ్గించి మిగులున్నదానికి సమర్పిస్తుంది.
మిగులున్నదాన్ని లోకమునకు సమర్పించగలవాడెవడు?
మార్గము గలవాడు మాత్రమే.
అందుకే ఋషి చేస్తాడు కానీ ఆధారపడడు,
పని పూర్తయినా అందులో నిలవడు;
తన ప్రజ్ఞను చూపాలని కోరడు.
అయినా గట్టిదానినీ బలమైనదానినీ ఎదిరించుటలో
దానిని మించేదేదీ లేదు;
దానికి మారేదేదీ లేదు.
బలహీనమైనది బలమైనదాన్ని గెలుస్తుంది,
మెత్తనిది గట్టిదాన్ని గెలుస్తుంది;
లోకములో దీనిని ఎరుగనివారు లేరు, ఆచరించగలవారూ లేరు.
అందుకే ఋషి అంటాడు:
"రాజ్యపు మురికిని భరించేవాడే భూమి-ధాన్య ప్రభువు;
రాజ్యపు అశుభమును భరించేవాడే లోకపు రాజు."
సరైన మాటలు వ్యతిరేకమువలె తోస్తాయి.
దీనిని మంచి అని ఎలా అనగలము?
అందుకే ఋషి ఒప్పందపు ఎడమ భాగమును పట్టుకొంటాడే గానీ
మనుషులను నిలదీయడు.
శక్తి గలవాడు ఒప్పందమును చూసుకుంటాడు,
శక్తి లేనివాడు పన్ను వసూలును చూసుకుంటాడు.
ఆకాశపు మార్గమునకు బంధుత్వము లేదు;
అది నిత్యము మంచివారివైపే ఉంటుంది.
పదిమంది వందమంది పనిచేసే పరికరములు ఉన్నా వాటిని వాడరు;
ప్రజలు చావును విలువగా చూసి దూరముగా వలసపోరు.
పడవలూ రథములూ ఉన్నా వాటిని ఎక్కేచోటు లేదు;
కవచములూ ఆయుధములూ ఉన్నా వాటిని పరచేచోటు లేదు.
మనుషులు తిరిగి తాడులో ముడులు వేసి వాటిని వాడేటట్టు చేయి.
తమ తిండిని తీపిగా, తమ దుస్తులను అందముగా,
తమ నివాసమును సుఖముగా, తమ ఆచారములను ఆనందముగా ఎంచుతారు.
పొరుగు రాజ్యములు ఒకదానికొకటి కనిపిస్తాయి,
కోళ్ళ కుక్కల అరుపులు ఒకదానికొకటి వినిపిస్తాయి,
అయినా ప్రజలు ముసలివారై చనిపోయేదాకా
ఒకరివద్దకు ఒకరు పోరు.
అందమైన మాటలు నమ్మదగినవి కావు.
మంచివాడు వాదించడు,
వాదించేవాడు మంచివాడు కాడు.
ఎరిగినవాడికి విస్తారజ్ఞానము ఉండదు,
విస్తారజ్ఞానము గలవాడు ఎరుగడు.
ఋషి కూడబెట్టడు;
ఇతరులకోసము చేసినకొద్దీ తనకు ఎక్కువ ఉంటుంది,
ఇతరులకు ఇచ్చినకొద్దీ తనకు మరింత పెరుగుతుంది.
ఆకాశపు మార్గము మేలు చేస్తుంది, హాని చేయదు;
ఋషి మార్గము చేస్తుంది, పోటీపడదు.