گاه‌شماری

متنی که ما آن را دائو ده جینگ می‌نامیم، جایی در دوران دولت‌های متخاصم شکل می‌گیرد، زمانی که نظم سلسله ژو فرومی‌پاشد و دربارهای رقیب صدها استراتژیست، اخلاق‌گرا و منطق‌دان استخدام می‌کنند. سنت این اثر را به لائوتزو، بایگانی‌دار دربار ژو، نسبت می‌دهد که هنگام ترک آن دولت روبه‌زوال از گذرگاه غربی، به درخواست دروازه‌بان پنج هزار نویسه نوشت و سپس ناپدید شد. اما پژوهش علمی آن را متنی مرکب می‌بیند که حدود سده چهارم پیش از میلاد شکل ثابت خود را یافت - کهن‌ترین شواهد مادی، الواح بامبویی از مقبره‌ای در گودیان است که به حدود سال ۳۰۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد. به هر روی، این پاسخی است به همان بحرانی که کنفوسیوس یک سده پیش‌تر پاسخ داده بود: چه چیزی جهان را کنار هم نگه می‌دارد آنگاه که آیین‌های کهن دیگر کارساز نیستند. پاسخ این اثر - تسلیم شدن، نرم شدن، نکوشیدن - از میان آن دو، رادیکال‌تر است.

فلسفه تائو ت چینگ 400 BC